Нест айб аз лолагар лофад ба гулбарги турш

چون بخیال آیدم سرو قباپوش خویش

Ҳарки дар саҳрои даройад ақл бошад камтараш

آورم از شوق او دست در آغوش خویش

Шамъи ман кош аз сари бемор ҳиҷрон бугзарад

وه چه خوش آندم که تو مست نشینی برم

Каз назар хоҳад шуд имшаб то бурузи маҳшараш

وانکه نبینم دگر تکیه گهت دوش خویش

Бар лаб омад ҷони беморам чаҳ бошад каз карам

چونکه سیوالی کنی مضطربم در جواب

Тоза созад ҷонам аз буии лаби ҷони парвариш

بسکه همی گم کنم از سخنت هوش خویش

Тобиши оташ агар аз об нанишинад чаро

گوشم از آن لب چه یافت دولت سر گوشیی

Сӯз дигар мекунад пайдои дилам аз ханҷараш

کاش توانستمی بوسه زدن گوش خویش

Моу сӯзи дил ки оламгар пар аз об бақост

چند چو اهلی ز دور لب گزم و خون خورم

Мурғи отшхўораҳи ҷуз оташ набошад дар хӯриш

شربتی آخر ببخش از لب چون نوش خویش