Равшании бахш дилам шуд тани ғампарвар хеш

خوش آن ساعت که آن ساقی نشاننم پیش خود مستش

Равшанаст оинаи шамъи зи хокистари хеш

نهد آن کاسه بر دست من و من بوسه بر دستش

Саги он ринди қаландари сифати шоҳи вшм

فغان از زهر چشم او چه مرد افکن شرابست این

Каз суфоли саг ӯ сохтаи ҷоми зари хеш

می تلخی چنین آنگاه ساقی نرگس مستش

Ман бемори чунон зор шудам каз тани ман

دل از سرو بلند او بطوبی کی شود مایل

Ҳеҷ Фсоди бхўн тар накунад нашутур хеш

وگر مایل شود باشد گناه از همت پستش

Каъбагар дар накушояд брхм гӯ магушоӣ

درین نخجیرگه هردم هزاران صید می افتد

Ту гшо бар рухам эй каъбаи дилҳо дар хеш

سگ آن صید مقبولم که بر فتراک خود بستش

Оқибати гӯии зи майдони бабрад чун чавгон

به پابوس سهی قدان ز کوته دستی طالع

Ҳарки бо хок раҳат кард баробари сари хеш

ندارد فرصتی اهلی ولیکن همتی هستش