Кунун ки ҷома чу ман медарӣ ки сари мастам

تو با فراغ خود امروز شاد و فردا هم

Хушаст синаи сафойӣ агар диҳад дастам

مرا ز مهر تو دین شد ز دست و دنیا هم

ЗлоФ мардумӣам қайди худ писандӣ буд

میان مسجد و میخانه‌ام خجل مانده

Саги ту гаштам ва аз банди хеши ворстм

ز بس که حرمتم آنجا نماند و اینجا هم

Бидон ҳавас ки чу дев ангон хӯрам сангат

خراب بادهٔ عشق توام که نشئهٔ او

Ҳазор шишаи номӯс ва нанг бишикастам

هزار دل شده دیوانه کرد و دانا هم

Ту офтобӣ ва ман ҳамчуи исо аз таҷред

ز بس که آتش عشقت فرو گرفت مرا

Буридам аз ҳамаи ашё ва бо ту пайвастам

وجود من همه او شد نهان و پیدا هم

Ба ҳеҷ роҳ чу аҳлии ндидмти рӯзӣ

به نیم جرعه که خوردم چو اهلی از کف دوست

Ки солҳо бомед ту бози нншстм

ز دست رفتم و آخر فتادم از پا هم