эй қоида ӣ бузургворӣ

سوزی است مرا در دل دانی که چه سان سوزی

Аз ҳзми ту бардаи устуворӣ

سوزی که وجود من بر باد دهد روزی

Бо тавқи кифояти ту тақдир

در هم زده کار من، چون خط معمائی

Бар тоқ наад фалаки саворӣ

سر گم شده حال من، چون نکته مرموزی

Андари сафи корсозӣ малик

چون شاخ پر از آتش، می نالم و می‌سوزم

Як мурданаи ӣӣ ки сад ҳазорӣ

دیده قدح اشکی، دل مجمر پرسوزی

Барнома ӣ ақли бисмиу садрӣ

گویند که با آن دل، شاد است فلان نی نی

Дар ҷомаи шаръи пуду торӣ

چون شاد توان بودن در دست غم‌اندوزی

Маърӯфи маони сарфарозӣ

خوش خوش ندب عمرم، شد باخته با او

Машҳури шаҳони номадорӣ

خصلی ننهادستم، روزی ز دل‌افروزی

Мадҳӣ хондам Заҳири дайн ро

دریای غمش گشتم، تا کس نخرید از من

Сари тосри маҳзи ҷонспорӣ

با ننگ چنان قربان، ده عید به نوروزی

Чун аҳди ту дар , дурусти Меҳрӣ

پیران خرد بر وی، سی سال سبق خوانده

Чун илми ту дар , карони айёрӣ

در مکتب عشق اکنون، طفلی است نوآموزی

Оё ки зарангу буии ташриф

زان دوست عجب دارم، کو گفت اثیرا دل

Ман брчаҳам ва ту дар чаҳ корӣ

ای مرد کدامین دل، خصمی است جفاتوزی