Ту агар шеър нагӯйӣ чаҳ кунӣ хоҷаи ҳаким

تو اگر شعر نگویی چه کنی خواجه حکیم

Бевсилт натавонӣ ки бадарҳо пўиӣ

بی‌وسیلت نتوانی که بدرها پویی

Ман агар шеър нагӯям паии кории гирам

من اگر شعر نگویم پی کاری گیرم

Ки халосӣ диҳад аз ҷоҳилӣу бдхўиӣ

که خلاصی دهد از جاهلی و بدخویی

Ман ҳамаи шаби варақи зарқ фурӯ ме шавем

من همه شب ورق زرق فرو می‌شویم

Ту ҳамаи рӯзи рухи оз ба хӯн май шӯе

تو همه روز رخ آز به خون می‌شویی

Қимати умри ману умри ту яксон набӯд

قیمت عمر من و عمر تو یکسان نبود

Кончаҳ ман ҷӯям аз ин умри ту он кӣ ҷӯӣ

کانچه من جویم از این عمر تو آن کی جویی

Боди рангини бадали умр ки дар хона ниҳанд

باد رنگین بدل عمر که در خانه نهند

Буии он май барам алҳақ ту ҳамоно ӯе

بوی آن می‌برم الحق تو همانا اویی

Зойеъ аз умр ман онаст ки шеърӣ гӯям

ضایع از عمر من آنست که شعری گویم

Ҳосил аз умр ту онаст ки шеърии гӯйӣ

حاصل از عمر تو آنست که شعری گویی