Номаи ман ?бирт аз кон шифо ме ояд

نامهٔ من برت از کان شفا می‌آید

Муҳтарами дор ки ин номаи з мо ме ояд

محترم دار که این نامه ز ما می‌آید

Аз сияҳи корӣ ман гашта гурезон аз ман

از سیه‌کاریِ من گشته گریزان از من

Шиква ҳо дорад ва дар пеш шумо ме ояд

شِکوه‌ها دارد و در پیش شما می‌آید

Гар бигӯед сухан бесару по гӯш макун

گر بگوید سخن بی سر و پا گوش مکن

Ки ба ғаммозии мо бод сабо ме ояд

که به غمّازیِ ما بادِ صبا می‌آید

Ҳаркии пурсади з ки ин нома расида аст бигӯ

هرکه پرسد ز که این نامه رسیده است بگو

Аз шҳншаҳи маниш бесар ва по ме ояд

از شهنشه‌منشِ بی سر و پا می‌آید

Буии меҳр аз ту гумон карда ки меояд лек

بوی مهر از تو گمان کرده که می‌آید لیک

Дид вақте ки наомад ба садо ме ояд

دید وقتی که نیامد به صدا می‌آید

Буи ишқ ояд боз аз ман агар як рӯзӣ

بوی عشق آید باز از من اگر یک روزی

Дидам аз ҷинси башари буи вафо ме ояд

دیدم از جنسِ بشر بوی وفا می‌آید

Чун ба дарбори шаҳи ишқи рисӣ курнриш кун

چون به دربارِ شهِ عشق رسی کرنش کن

Кандар онҷо ба адаби шоҳ ва гадо ме ояд

کاندر آنجا به ادب شاه و گدا می‌آید

Рух намояд бирабоед дил ва ояд аммо

رخ نماید برباید دل و آید اما

Бо дусади ишва ба яғмо бар мо ме ояд

با دوصد عشوه به یغما برِ ما می‌آید

Ба куҷо рӯ кунам аз дасти хаёлат ҳарҷо

به کجا رو کنم از دستِ خیالت هرجا

Рахт барбандам бо ман ҳама ҷо ме ояд

رَخت بربندم با من همه‌جا می‌آید

Андарин кӯҳ ки ман карда макони Мӯсо агар

اندرین کوه که من کرده مکان موسی اگر

Ояд онҷои зи кафи афканда Асо ме ояд

آید آنجا ز کف افکنده عصا می‌آید

Ориф ояд ?бирти он рӯз ки сад саҷдаи шукр

عارف آید برت آن روز که صد سجدهٔ شُکر

Ҷои оре ва бигӯе : « ба худо меояд » !

جای آری و بگویی: «به خدا می‌آید»!