Ғазал « ФлФлҳлҳҳ » ҳамон ғазалии сет ки ба ҷиҳати ҳазрати ояи аллоҳи Курдистонӣ аз байни роҳ ки ба тҳрон май омадами сохта ( 1341 қ ) ва аз Ҳамадон дар зимни коғазӣ ки ба эшон навишта будам ба санандаҷ фиристодам . Вале собиқа додан ба ин ғазали даҳ мартабаи заҳматаши бештар аз навиштан онаст : бо ояи аллоҳ ба тамошои ҳаволии рафта будем ки пермардии омӣ ва биёбоне дидем ки хабарҳои ғариб мегуфт , аз ҷумлаи ин ки чиҳил шаб дар қабристони куҳнае ки рӯз низ ҷанбндау ҷондор аз он гузар надорад , машғӯли баъзе аврод ва азкор бӯдааст . Худ ояи аллоҳ ки мункири таъсии мантару тилисмот буд маълум шуд басӣ аз инҳо дониста ва ҳатто дар шабҳои хавфнок хондааст ва бисёре аз онҳоро хонд ки ман танҳо калима « ФлФлҳлҳҳ »ро ба хотири супурдам . Қутби алисломи як муллои пермарди бадбахт ва шарифӣаст ки ағлаби уламои Курдистон ки имрӯз ҳар кадом унвонӣ доранд шогирди ин бадбахт бӯдаанд вале имрӯз аз касрати парешонеи ҷузъии умӯроти зндгонишро ояи аллоҳ идора мекунад . Худ ояи аллоҳи ҳам бештари таҳсилоташи пеш қутб бӯдааст иллати бадбахтяш инаст , ки табъан озодӣхоҳ ва мутаҷаддид бӯда дар аввали машрӯтаи ҳам таъсиси мадриса ҷадидӣ кардааст албата як ҳамчуи млоӣии буданаш ба ҷиҳати дигарон хеле асбоб зарараст , пас ба ҳамин ҷаҳоти умуми уламо ӯро такфир карда аз он вақти ҳам дигар натавонистааст камар рост кунад . Рӯзӣ дар маҷлис ӯ ҳикояти минқалӣ пеш омад ки чаҳор панҷ нафар натавонистанд як минқал оташ кунанд пас агар дар ғазал ба шеърӣ ки минқали қутби алислом дар ӯст барисед бидонед мақсӯд чист .

غزل «فلفلحلحح» همان غزلی ست که به جهت حضرت آیة الله کردستانی از بین راه که به طهران می آمدم ساخته (۱۳۴۱ ق) و از همدان در ضمن کاغذی که به ایشان نوشته بودم به سنندج فرستادم. ولی سابقه دادن به این غزل ده مرتبه زحمتش بیشتر از نوشتن آن است: با آیة الله به تماشای حوالی رفته بودیم که پیرمردی عامی و بیابانی دیدیم که خبرهای غریب می‌گفت، از جمله این که چهل شب در قبرستان کهنه‌ای که روز نیز جنبنده و جاندار از آن گذر ندارد، مشغول بعضی اوراد و اذکار بوده است. خود آیة الله که منکر تاثیر منتر و طلسمات بود معلوم شد بسی از اینها دانسته و حتی در شبهای خوفناک خوانده است و بسیاری از آنها را خواند که من تنها کلمهٔ «فلفلحلحح» را به خاطر سپردم. قطب الاسلام یک ملای پیرمرد بدبخت و شریفی است که اغلب علمای کردستان که امروز هر کدام عنوانی دارند شاگرد این بدبخت بوده‌اند ولی امروز از کثرت پریشانی جزئی امورات زندگانیش را آیة الله اداره می کند. خود آیة الله هم بیشتر تحصیلاتش پیش قطب بوده است علت بدبختیش این است، که طبعا آزادیخواه و متجدد بوده در اول مشروطه هم تاسیس مدرسهٔ جدیدی کرده است البته یک همچو ملائی بودنش به جهت دیگران خیلی اسباب ضرر است، پس به همین جهات عموم علما او را تکفیر کرده از آن وقت هم دیگر نتوانسته است کمر راست کند. روزی در مجلس او حکایت منقلی پیش آمد که چهار پنج نفر نتوانستند یک منقل آتش کنند پس اگر در غزل به شعری که منقل قطب الاسلام در اوست برسید بدانید مقصود چیست.