Бархез ва барафрӯз ?ҳуллои қиблаи зардушт

برخیز و برافروز هلا قبله زردشت

Биншин ва барафкан шиками қоқм бар пушт

بنشین و برافکن شکم قاقم بر پشت

Бас кас гаравиданд бзрдшт , кунун боз

بس کس گرویدند بزردشت، کنون باز

Ноком кунад рӯй сӯии қиблаи зардушт

ناکام کند روی سوی قبله زردشت

Ман сард наёбам ки марои зи оташи ҳиҷрон

من سرد نیابم که مرا ز آتش هجران

Оташкада гаштааст дилу дида чу чархишат

آتشکده گشته است دل و دیده چو چرخشت

Гар дасти бадали брнҳм аз сӯхтани дил

گر دست بدل برنهم از سوختن دل

Ангушт шавад бишк дар дасти ман ангушт

انگشت شود بیشک در دست من انگشت

эй рӯй ту чун боғ , ҳамаи боғи бунафша

ای روی تو چون باغ، همه باغ بنفشه

Хоҳам ки бунафшаи чнм аз боғи ту икмшт

خواهم که بنفشه چنم از باغ تو یکمشت

Онкас ки турои кишти турои кишту марои зод

آنکس که ترا کشت ترا کشت و مرا زاد

Ва онкас ки марои зод , марои зоду турои кишт

و آنکس که مرا زاد، مرا زاد و ترا کشت