Маро аз ишқи дили лабрез хӯн аст

شبی دارم دراز و تیره همچون تار گیسویت

Чу ахгар каз муҳаббат дар дарун аст

دلی دارم پریشان همچو موی عنبرین بویت

Магӯ ишқи ин наҳанг оташин аст

ز مژگان خارها درجویبار دیدگان بستم

Муҳаббат нест ин дарёӣ хӯн аст

که ماندلخت دل وزصاف اشک آبی زنم کویت

Басӣ бепо ва сар дорад ба ҳрсўӣ

دل دیوانه ام ملک ملامت را مسخّر کرد

Каз он ҷумлаи яке гардун дун аст

طریق مملکت گیری دلم آموخت ز ابرویت

Шудем аз шаҳри банди ақли берун

شمیم مُشک تاتاری چه باشد پیش آن کاکل

Кунун мأўои мо малик ҷунун аст

عبیر و عنبر سارا کجا و زلف جادویت

Ман он симурғи кӯҳи қофи ишқам

ز تار موی شبرنگت نموده تیره روز ما

Ки анқои хиради пешам забун аст

بفرما تا برافروزد فروغی شعلهٔ رویت

Ҷаҳон чун нуқтаи байн дар маркази дил

دل افسرده ای اسرار زین زهد ریا دارد

Ду куну Юнуси дил батн навен аст

چه شد آن برق عالمسوز عشق آتشین خویت