Чун падари рӯзӣ ба устодами супурд

چون پدر روزی به استادم سپرد

Назд ӯ аз роҳи таълимами бабрад

نزد او از راه تعلیمم ببرد

Он муаллим буд олам дар ҷаҳон

آن معلم بود عالم در جهان

Ҳамчуи хуршедӣ ки бошад ӯ миён

همچو خورشیدی که باشد او میان

Он муаллим буд ворис дар улӯм

آن معلّم بود وارث در علوم

Ҳикмат луқмон намӯда дрнҷўм

حکمت لقمان نموده درنجوم

ӯ тасаввуфро накӯи дониста буд

او تصوّف را نکو دانسته بود

Дар ба алмоси маъонии суфта буд

دُر به الماس معانی سفته بود

Дар улӯми ҷаъфар ӯ паии барда буд

در علوم جعفر او پی برده بود

Пай ба асрор наоне барда буд

پی به اسرار نهانی برده بود

Дошт ӯ як силсилаи конро зҳб

داشت او یک سلسله کآن را ذهب

Хоси аҳл албит гӯйанд эй аҷаб

خاص اهل البیت گویند ای عجب

Он улӯм аз пеш ҷаъфар дошт ӯ

آن علوم از پیش جعفر داشت او

Венаи зи анфос паямбар дошт ӯ

وین ز انفاس پیمبر داشت او

Чанд вақт ӯ дар даруни ҷони хеш

چند وقت او در درون جان خویش

Бо худо гуфта маъонии зи он хеш

با خدا گفته معانی ز آن خویش

Гуфт ё раби тӯша роҳам бидиҳ

گفت یا رب توشهٔ راهم بده

Дар тариқи ишқи худ ҷоҳам бидиҳ

در طریق عشق خود جاهم بده

То шавам бинои вгўёи вонгҳт

تا شوم بینا وگویا وآنگهت

Ҳамчу гардӣ бошам аз хоки раҳат

همچو گردی باشم از خاک رهت

эй шуда ҳамчун қамари тобон ба илм

ای شده همچون قمر تابان به علم

эй рабӯдаи гӯии маъниро ба ҳалам

ای ربوده گوی معنی را به حلم

Буд ӯ аз буд ирфони омада

بود او از بود عرفان آمده

Дар ҷаҳони хуршеди тобони омада

در جهان خورشید تابان آمده

Лек ӯ аз фахри дайн розӣ набӯд

لیک او از فخر دین راضی نبود

зи онкӣ ӯ дар роҳи ҳақ қозӣ набӯд

ز آنکه او در راه حق قاضی نبود

Чанд навбати наҷми дайни кброи мо

چند نوبت نجم دین کبرای ما

Омад андари пеши он кони сафо

آمد اندر پیش آن کان صفا

Лек ҷадам нест то номаш барам

لیک جدّم نیست تا نامش برم

Аз май султони худ ҷомаш барам

از می سلطان خود جامش برم

Ҳамчуи Мансур ӯ ҳазорон ҷом хӯрд

همچو منصور او هزاران جام خورد

На чу одами донаи андар дом хӯрд

نه چو آدم دانه اندر دام خورد

ӯ зи ирфони худои огоҳ буд

او ز عرفان خدا آگاه بود

Ҳам ба ӯ асрори ҳақи ҳамроҳ буд

هم به او اسرار حق همراه بود

Сӣ ҳазор асрори ҳақи дониста буд

سی هزار اسرار حق دانسته بود

Аз вуҷӯди хеши куллӣ руста буд

از وجود خویش کلّی رسته بود

Сӣ ҳазор аз гуфта шаръи расӯл

سی هزار از گفتهٔ شرع رسول

Сӣ ҳазор дигар аз роҳи удӯл

سی هزار دیگر از راه عدول

Ҷумлаи ин сарҳо зи макнуноти ғайб

جمله این سرّها ز مکنونات غیب

Аз дарун ӯ даромад ҷайби ҷайб

از درون او درآمد جیب جیب

ӯ зхўд бигузаштау гулшан шуда

او زخود بگذشته و گلشن شده

Дармиёни ошиқони равшан шуда

درمیان عاشقان روشن شده

Сесад ва шаст вдўи орифро зи роҳ

سیصد و شصت ودو عارف را ز راه

Хизмат шоиста карда солу моҳ

خدمت شایسته کرده سال و ماه

Гуфт к-эии фарзанди фарзонаи сухан

گفت کای فرزند فرزانه سخن

Бишинав аз ман ёдгор ва гӯш кун

بشنو از من یادگار و گوش کن

Бо ман аз ҳақ буд сар бе шумор

با من از حق بود سرّ بی شمار

Ҷумла хоҳам кард бар ту ман нисор

جمله خواهم کرد بر تو من نثار

Дон ки шаб будам ба хилват аз карам

دان که شب بودم به خلوت از کرم

Ногаҳон шахсе даромад аз дирам

ناگهان شخصی درآمد از درم

Чун назар кардам расӯли аллоҳ буд

چون نظر کردم رسول الله بود

Бар ҳамаи дилҳо ва ҷонҳо шоҳ буд

بر همه دلها و جانها شاه بود

Рӯй худ пешаши ниҳодам бар замин

روی خود پیشش نهادم بر زمین

Гуфт сар бурдору сари ҳақ ба байн

گفت سر بردار و سرّ حق به بین

Ман бҳкм ӯ чу сари бардоштам

من بحکم او چو سر برداشتم

Дар дили худ нури ҳақи афроштам

در دل خود نور حق افراشتم

Чун назар кардам ба рӯй Мустафо

چون نظر کردم به روی مصطفی

Дидам андари паҳлавӣ ӯ Муртазо

دیدم اندر پهلوی او مرتضی

Мустафои гуфтои бмни к-эии марди дайн

مصطفی گفتا بمن کای مرد دین

Мешиносӣ шоҳи дайнро аз яқин

میشناسی شاه دین را از یقین

намешиносам гуфтам эй хатми русул

می‌شناسم گفتم ای ختم رسل

Ин ҷавонро зонкаҳ ҳаст ӯ баҳри кул

این جوان را زآنکه هست او بحر کلّ

Ман ба ӯ имони худ вобаста ам

من به او ایمان خود وابسته‌ام

Аз азоби ҳақи таъолӣ руста ам

از عذاب حق تعالی رسته‌ام

Шоҳро донам ман аз рӯй яқин

شاه را دانم من از روی یقین

Баъди пайғамбари эмоми муттақин

بعد پیغمبر امام متّقین

Срҳқ дар зот ӯ ман дида ам

سرّحق در ذات او من دیده‌ام

Зу ҳамаи ирфони ҳақ бишнида ам

زو همه عرفان حق بشنیده‌ام

Ман дар ӯ байнами ҳамаи офоқ ро

من در او بینم همه آفاق را

Ман аз ӯ донам мароин на тоқ ро

من از او دانم مراین نه طاق را

Ман аз ӯ ронами сухан дар зоти ҳақ

من از او رانم سخن در ذات حق

Ман аз ӯ хонам ҳамаи оёти ҳақ

من از او خوانم همه آیات حق

Ман дар ӯ байнами ҳамаи нури илоҳ

من در او بینم همه نور اله

Худ аз ӯ тобон буд хуршеду моҳ

خود از او تابان بود خورشید و ماه

Ман аз ӯ дидам ҳамаи дидори ҳақ

من از او دیدم همه دیدار حق

Зини маъонии бардаи аҳли дайни сабақ

زین معانی برده اهل دین سبق

Ман аз ӯ дидам вилоятро тамом

من از او دیدم ولایت را تمام

Гуфтааш эзади санои андари калом

گفته‌اش ایزد ثنا اندر کلام

Ман аз ӯ дидам кутубҳо пари зи илм

من از او دیدم کتبها پر ز علم

Ман дар ӯ дидам ҳамаи дарёии ҳалам

من در او دیدم همه دریای حلم

Ман дар ӯ дидам тамоми анбиё

من در او دیدم تمام انبیا

Зонкаҳ ӯ бӯда валеу раҳнамо

زآنکه او بوده ولیّ و رهنما

ӯст доно дар улӯми аввалин

اوست دانا در علوم اوّلین

ӯст бино дар каломи охирин

اوست بینا در کلام آخرین

Ман дар ӯ дидам ки ӯ Мансур буд

من در او دیدم که او منصور بود

Лоҷарами андари ҷаҳони машҳур буд

لاجرم اندر جهان مشهور بود

Ман дар ӯ дидам ки одам буд ӯ

من در او دیدم که آدم بود او

Бе гумони исои бен Марям буд ӯ

بی گمان عیسی بن مریم بود او

Ҳар ки ӯро дид ҳақро дид ӯ

هر که او را دید حق را دید او

Гули зи бустони маъонии чид ӯ

گل ز بستان معانی چید او

Баъд аз он гуфтои расӯли ҳошимӣ

بعد از آن گفتا رسول هاشمی

Кин суханҳоро вале донад ҳаме

کاین سخنها را ولی داند همی

Ин маъониро з ки омухтӣ

این معانی را ز که آموختی

Хирқаи тавфиқ имон дӯхтӣ

خرقهٔ توفیق ایمان دوختی

Гуфтамаш зонкс ки боман роз гуфт

گفتمش زآنکس که بامن راز گفت

Қиссаи миъроҷ бо ман боз гуфт

قصّهٔ معراج با من باز گفت

зи онкӣ ӯ бобаст бар шаҳри улӯм

ز آنکه او بابست بر شهر علوم

Аршро карда мушарраф аз қудум

عرش را کرده مشرّف از قدوم

Пас расӯл ҳошимӣ гуфт ин улӯм

پس رسول هاشمی گفت این علوم

ӯ туро гуфтааст зи асрори нуҷум

او ترا گفته است ز اسرار نجوم

То ба кӣ бошӣ хамӯшу дами бахуд

تا به کی باشی خموش و دم بخود

Гӯии маъниро бабри зи одами бахуд

گوی معنی را ببر ز آدم بخود

Чунки хуршеди ҷаҳон матлаъ шавад

چونکه خورشید جهان مطلع شود

Баъд аз он нур вале матлаъ шавад

بعد از آن نور ولی مطلع شود

Гӯии маъниро касе хоҳад рабӯд

گوی معنی را کسی خواهد ربود

Кўҷмоли хешро хоҳад намӯд

کوجمال خویش را خواهد نمود

Маст гашта ҳамчуи булбул дам зада

مست گشته همچو بلبل دم زده

Олами ҷонро чу не бар ҳам зада

عالم جان را چو نی بر هم زده

Пешат ояд содиқии дили зинда Эй

پیشت آید صادقی دل زنده‌ای

Ҳамчуи нури осмони рухшанда Эй

همچو نور آسمان رخشنده‌ای

Ҷом асрораш бидиҳ то дркшд

جام اسرارش بده تا درکشد

Зу ҳамаи дарҳои маънӣ баркашад

زو همه درهای معنی برکشد

ӯ буд аттору атр афшон шавад

او بود عطّار و عطر افشان شود

Нури маънӣ аз дамаш дар ҷон шавад

نور معنی از دمش در جان شود

ӯ ба олам сарҳо гуяд ба мо

او به عالم سرّها گوید به ما

Аз дарун ӯ барояд ин Нидо

از درون او برآید این ندا

Ҳамчуи Мансур аз ано алҳақ дам занад

همچو منصور از انا الحق دم زند

Оташи андари ҷумла олам занад

آتش اندر جملهٔ عالم زند

Ту бирав ӯро зи ирфони дарси гӯ

تو برو او را ز عرفان درس گو

На чу воъизи ту сухан аз тарси гӯ

نه چو واعظ تو سخن از ترس گو

Рӯи ту ончии дидае аз срҷон

رو تو آنچه دیده‌ای از سرّجان

Ҷумларо бо ӯ бунаи андари миён

جمله را با او بنه اندر میان

Рӯи ту ӯро аз ман ва аз шоҳи гӯ

رو تو او را از من و از شاه گو

Сари асрори худо бо чоҳи гӯ

سرّ اسرار خدا با چاه گو

Мо ба ӯ додеми асрори худо

ما به او دادیم اسرار خدا

То нагӯяд аз забони мо ба мо

تا نگوید از زبان ما به ما

Мо ба ӯ додеми гўёӣии ишқ

ما به او دادیم گویائی عشق

Мо ба ӯ додеми биноӣии ишқ

ما به او دادیم بینائی عشق

Ишқи мо дар ҷон ӯ сӯзон шуда

عشق ما در جان او سوزان شده

Зоҳиди худ байн чаҳ саргардон шуда

زاهد خود بین چه سرگردان شده

Ҳар ки ӯ аз сари мо огоҳ нест

هر که او از سرّ ما آگاه نیست

Ҳиммати мо худ ба ӯ ҳамроҳ нест

همّت ما خود به او همراه نیست

Ҳар ки моро дар яқини нашинохта

هر که ما را در یقین نشناخته

Дар ҷаҳони имони худ дар бохта

در جهان ایمان خود در باخته

Ҳар ки роҳ мо равад раҳ ёбад ӯ

هر که راه ما رود ره یابد او

Аз ?мукуаед рӯй худ бартобад ӯ

از مکاید روی خود برتابد او

Ҳар ки аз мо давр шуд бенур шуд

هر که از ما دور شد بی نور شد

Ва онкӣ чун хафоаши чашмаши Кӯрушад

و آنکه چون خفّاش چشمش کورشد

Чун шунидам ман зи устоди ин сухан

چون شنیدم من ز استاد این سخن

Оташӣ дар ҷонам афтод аз куҳан

آتشی در جانم افتاد از کهن

Оташи шавқи вилоят ҷӯш кард

آتش شوق ولایت جوش کرد

Ҷумлаи олами сари басар биҳуш кард

جمله عالم سر بسر بیهوش کرد