Суфе мерафт дар Бағдоди зуд

صوفیی می‌رفت در بغداد زود

Дар миёни роҳи овозии шунӯд

در میان راه آوازی شنود

Кон яке гуфт ангабин дорам басӣ

کان یکی گفت انگبین دارم بسی

Май фурушами сахти арзон , кӯ касе

می‌فروشم سخت ارزان، کو کسی

Шайх сӯфӣ гуфт эй марди сабур

شیخ صوفی گفت ای مرد صبور

Май диҳии ҳайчи ба ҳайчи , гуфт давр

می‌دهی هیچی به هیچی، گفت دور

Ту магари девонае эй булҳавас

تو مگر دیوانه‌ای ای بوالهوس

Кас ба ҳайчи кӣ диҳад чизе ба кас

کس به هیچی کی دهد چیزی به کس

Ҳотифӣ гуфташ ки эй сӯфии дарой

هاتفی گفتش که‌ای صوفی درآی

Як дукони зинҷо ки ҳастӣ бртроӣ

یک دکان زینجا که هستی برترآی

То ба ҳайчии мо ҳамаи чизати диҳем

تا به هیچی ما همه چیزت دهیم

Вар дигар хоҳии басӣ низат диҳем

ور دگر خواهی بسی نیزت دهیم

Ҳаст раҳмати офтобии тофта

هست رحمت آفتابی تافته

Ҷумлаи зарротро дарёфта

جملهٔ ذرات را دریافته

Раҳмат ӯ байн ки бо пайғамбарӣ

رحمت او بین که با پیغمبری

Дар итоб омад барои кофарӣ

در عتاب آمد برای کافری