Дӯш омад ва гуфт : эй шабу рӯзати ғами ман

دوش آمد و گفت: ای شب و روزت غمِ من

Ҳаргиз нашӯй то ту тўӣии ҳамдами ман

هرگز نشوی تا تو توئی همدمِ من

Ман хуршедами ту соиҳоӣ бар срхок

من خورشیدم تو سایهای بر سرِخاک

То маҳв нагардӣ нашӯй муҳаррами ман

تا محو نگردی نشوی محرَمِ من