Ман шамъи туам ки гар бисӯзам сад бор

من شمع توام که گر بسوزم صد بار

Гӯйӣ ки зи сад расидаи навбат ба ҳазор

گویی که ز صد رسیده نوبت به هزار

Чун шамъ надорем замонии бекор

چون شمع نداریم زمانی بیکار

То мисўзм ба дарду мигрими зор

تا میسوزم به درد و میگریم زار