Дар раҳе мерафт Маҳмӯд аз пагоҳ

در رهی میرفت محمود از پگاه

Дар миёни роҳ халқӣ дид шоҳ

در میان راه خلقی دید شاه

Он якеро зори миоўихтнд

آن یکی را زار میآویختند

Сарнигӯн аз дори миоўихтнд

سرنگون از دار میآویختند

Чун назар афтод бар ваии шоҳ ро

چون نظر افتاد بر وی شاه را

Хост ӯ мари азм кардани роҳ ро

خواست او مر عزم کردن راه را

Марди ҳоле бонг зад аз зери дор

مرد حالی بانگ زد از زیر دار

Гуфт мебенанд халқами даҳ ҳазор

گفت میبینند خلقم ده هزار

Ҳам ту мебинӣ маро эй додгар

هم تو میبینی مرا ای دادگر

Нест фарқии зини назар то он назар

نیست فرقی زین نظر تا آن نظر

Чун назар аз подшоҳ ояд падед

چون نظر از پادشاه آید پدید

Нест мумкингар гуноҳ ояд падед

نیست ممکن گر گناه آید پدید

Он сухани Маҳмӯдро дилшод кард

آن سخن محمود را دلشاد کرد

Лоҷарам додаш дят ва озод кард

لاجرم دادش دیت و آزاد کرد

Чун кушандаи гашти фориғ аз гуноҳ

چون کشنده گشت فارغ از گناه

Даст муҳкам кард дар фитроки шоҳ

دست محکم کرد در فتراک شاه

Шоҳ гуфташ чун брстӣ аз хатар

شاه گفتش چون برستی از خطر

Пой дар раҳ на чаҳ мехоҳӣ дигар

پای در ره نه چه میخواهی دگر

Гуфт ман зинҷои кҷодонм шудан

گفت من زینجا کجادانم شدن

Як замони давр аз ту натавонам шудан

یک زمان دور از تو نتوانم شدن

Гуфт эй аҳмақи туро бо ман чикор

گفت ای احمق ترا با من چکار

Гуфт ман худ бо тӯдорами кори вбор

گفت من خود با تودارم کار وبار

Зонка ман озод кард хусравам

زانکه من آزاد کرد خسروم

Аз карам ту дода ҷонии навам

از کرم تو دادهٔ جانی نوم

Аз худамгар даври гирдонеи бзўр

از خودم گر دور گردانی بزور

Зиндаи ангорам ки дар кардӣ бгўр

زنده انگارم که در کردی بگور

Варна гармӣ дай бигӯ бахшидаи хӯн

ورنه گرمی دی بگو بخشیدهٔ خون

Тодр овезанд аз дорам нигун

تادر آویزند از دارم نگون

Ҳарки шуд озод кард хоси ту

هرکه شد آزاد کرد خاص تو

Бад набинад низ аз ихлоси ту

بد نبیند نیز از اخلاص تو

Ман кунун озод кард ин дирам

من کنون آزاد کرد این درم

То ки ҷон дорам аз ин дрнгзрм

تا که جان دارم از این درنگذرم