Бо гул мегуфт булбулии зор ва назор

با گل میگفت بلبلی زار و نزار

Комди бчмни баҳору дили танги мадор

کآمد بچمن بهار و دل تنگ مدار

Гул гуфт : чу ман ббод рафтам , ту бхок

گل گفت: چو من بباد رفتم، تو بخاک

Ояд бчмни хоҳи хзонФи хоҳи баҳор !

آید بچمن خواه خزانف خواه بهار!