Умрӣаст ки анбарин камандӣ

عمریست که عنبرین کمندی

Бар пои дилами ниҳодаи бандӣ

بر پای دلم نهاده بندی

Чандеаст ки карда талхи комам

چندیست که کرده تلخ کامم

Ширини даҳанӣ ба нӯши хндӣ

شیرین دهنی به نوش خندی

Қрнисти қарини дарду оҳам

قرنیست قرین درد و آهم

Аз ҳасрати қомати баландӣ

از حسرت قامت بلندی

Солист дар оташи фироқам

سالیست در آتش فراقم

Бар боди мФорқти писандӣ

بر باد مفارقت پسندی

Зон моҳи нгўимш , ки ҳошо

زان ماه نگویمش، که حاشا

Каси моҳи надида дар прндӣ

کس ماه ندیده در پرندی

Зон сарви нхўонмш , ки ҳаргиз

زان سرو نخوانمش، که هرگز

Каси сарви надида бар самандӣ

کس سرو ندیده بر سمندی

Дардам буд аз касе ки ҳаргиз

دردم بود از کسی که هرگز

Раҳмӣ накунад ба дардмандӣ

رحمی نکند به دردمندی

Гӯйанд зи ҳиҷри ёр чунӣ

گویند ز هجر یار چونی

Чунаст дар оташии сапандӣ

چون است در آتشی سپندی

Инҳо ҳамаро ки брнўштм

اینها همه را که برنوشتم

Карда ба замонаи решхандӣ

کرده به زمانه ریشخندی

Моҳӣаст ки дасти нози тифлӣ

ماهی است که دست ناز طفلی

Афганда ба гарданами камандӣ

افگنده به گردنم کمندی

Донам ман баъди чора ӣӣ нест

دانم من بعد چاره یی نیست

Ҷузи онкӣ ба кунҷи сабр чанде

جز آنکه به کنج صبر چندی

эй карда шиори худ ҷафо ро

ای کرده شعار خود جفا را

Нашинохта аз ҷафои вафо ро

نشناخته از جفا وفا را

Бегона навоз гашта чандон

بیگانه نواز گشته چندان

Каз чашми Фгндаҳи ошно ро

کز چشم فگنده آشنا را

Шукронаи онкӣ дар висолӣ

شکرانه آنکه در وصالی

Магузор бадасти ҳиҷри мо ро

مگذار بدست هجر ما را

ё раби з чаҳ шуд мақоми ағёр

یا رب ز چه شد مقام اغیار

Пешаш ки набӯд раҳи сабо ро

پیشش که نبود ره صبا را

Кӯии ту ки нест раҳи шҳонро

کوی تو که نیست ره شهانرا

Орад ки паёми ин гадо ро

آرد که پیام این گدا را

Гӯйанд , ба печи сари зи ишқаш

گویند، به پیچ سر ز عشقش

Тадбир чисон кунам қазо ро

تدبیر چسان کنم قضا را

Аикош бичишам ман гузорӣ

ایکاش بچشم من گذاری

Ҳар гуҳ ки наҳй бхоки по ро

هر گه که نهی بخاک پا را

Шабҳои фироқ агар бадоне

شبهای فراق اگر بدانی

Ҳоли ман зори мубтало ро

حال من زار مبتلا را

Кинати ҳамаи сар басар шавад меҳр

کینت همه سر بسر شود مهر

Созӣ бўФои бадали ҷафо ро

سازی بوفا بدل جفا را

Хоҳӣ ки шикоятат нагӯям

خواهی که شکایتت نگویم

Бо ғайр сухан магӯ худо ро

با غیر سخن مگو خدا را

Шабҳо ҳама шаб нахуфта то рӯз

شبها همه شب نخفته تا روز

То чанд зи даврии ту ёро

تا چند ز دوری تو یارا

Дар хӯбии ёри ман , сухан нест

در خوبی یار من، سخن نیست

Сад ҳайф , ки меҳрбон бмн нест

صد حیف، که مهربان بمن نیست

Ҳар лаҳза , ҳазор хор бар дил

هر لحظه، هزار خار بر دل

Дорам зи гулӣ ки дар чаман нест

دارم ز گلی که در چمن نیست

Ҷузи қисса ӣ хӯбии ҷамолаш

جز قصه ی خوبی جمالش

Ҳарфии Бамёни мард ва зан нест

حرفی بمیان مرد و زن نیست

эй онкии биҷузи ду чашми мастат

ای آنکه بجز دو چشم مستت

Дар чашми каси ӣнқадар Фтн нест

در چشم کس اینقدر فتن نیست

Кас чун ту зи шаккарини даҳонон

کس چون تو ز شکرین دهانان

Ширини сухан ва шкрдҳн нест

شیرین سخن و شکردهن نیست

Бо рӯй ба аз гули ту мо ро

با روی به از گل تو ما را

Фикри гулу лола ва саман нест

فکر گل و لاله و سمن نیست

Аз анҷумании маро чаҳ ҳосил

از انجمنی مرا چه حاصل

Каши қади ту шамъ анҷуман нест

کش قد تو شمع انجمن نیست

Сарвӣ на чу ту буд ба кшмр

سروی نه چو تو بود به کشمر

Мишкӣ чу хати ту дар хутан нест

مشکی چو خط تو در ختن نیست

эй онкии зи дарди даврии ту

ای آنکه ز درد دوری تو

Сабрами бадал ва тавон бетон нест

صبرم بدل و توان بتن نیست

Хоҳам ки бипурсам аз чаҳ корӣ

خواهم که بپرسم از چه کاری

Раҳмат ба асир хештан нест

رحمت به اسیر خویشتن نیست

Байнам чу зи касрати рақибон

بینم چو ز کثرت رقیبان

Дар пеши ту фурсат сухан нест

در پیش تو فرصت سخن نیست

Сарвӣ чу ту бӯстон надорад

سروی چو تو بوستان ندارد

Моҳӣ чу ту , осмон надорад

ماهی چو تو، آسمان ندارد

Гирам , монад бъорзти моҳ

گیرم، ماند بعارضت ماه

Аммо чаканам забон надорад

اما چکنم زبان ندارد

Гирам , ки чу қоматат буд сарв

گیرم، که چو قامتت بود سرو

Чун ҷилва кунад ки ҷон надорад

چون جلوه کند که جان ندارد

Даврони бўФои ман ғуломӣ

دوران بوفای من غلامی

Дар рӯй замин гумон надорад

در روی زمین گمان ندارد

Аз банда ӣ чун манӣ харидан

از بنده ی چون منی خریدن

Суд ар накунӣ , зиён надорад

سود ار نکنی، زیان ندارد

Давр аз сари кӯии ту , дили ман

دور از سر کوی تو، دل من

Мурғӣаст ки ошён надорад

مرغی است که آشیان ندارد

Он кӯ дорад бадали ғами ишқ

آن کو دارد بدل غم عشق

Парвои зи ғам ҷаҳон надорад

پروا ز غم جهان ندارد

Дорад ёрам , ҳар ончии хоҳӣ

دارد یارم، هر آنچه خواهی

Аммо дил меҳрбон надорад

اما دل مهربان ندارد

Бемеҳр , агар чаҳ метавонад

بی مهر، اگر چه میتواند

Фикри ман нотавон надорад

فکر من ناتوان ندارد

Дардӣ ки маро буд , Флотўн

دردی که مرا بود، فلاطون

Дастии бдўоӣ он надорад

دستی بدوای آن ندارد

Бо ин ҳамаи лоба , бингарам чун

با این همه لابه، بنگرم چون

Раҳмии бмни он ҷавон надорад

رحمی بمن آن جوان ندارد

ӯ хуфта биноз , шаб ба бистар

او خفته بناز، شب به بستر

Ман ҳалқаи сифат , нишаста бар дар

من حلقه صفت، نشسته بر در

Ман такя ӣ сар намӯда зону

من تکیه ی سر نموده زانو

ӯ такя зада биболаши пар

او تکیه زده ببالش پر

Бо ғайр нишаста рӯбарӯ ӯ

با غیر نشسته روبرو او

Вази ғайри гирифтаи соғари зар

وز غیر گرفته ساغر زر

Ман зи оташи ишқ , гӯнаам зард

من ز آتش عشق، گونه ام زرد

Вази ашки ду дидаи доманам тар

وز اشک دو دیده دامنم تر

Ғамгину шикастаи ҳолу маҳзун

غمگین و شکسته حال و محزون

Дар кунҷи қафас чу мурғ бе пар

در کنج قفس چو مرغ بی پر

Танҳоу ғарибу зору хаста

تنها و غریب و زار و خسته

На ёр ва на мӯнис ва на ёвар

نه یار و نه مونس و نه یاور

Аз толеъи фитнаи ҷӯ дар озор

از طالع فتنه جو در آزار

Вази ёри ситезаи ху , дар озар

وز یار ستیزه خو، در آذر

Бахтӣаст маро , басии ситамкор

بختی است مرا، بسی ستمکار

Ёрӣаст маро , аҷаби ситамгар

یاری است مرا، عجب ستمگر

Шодем каму ғамами фаровон

شادیم کم و غمم فراوان

Дарди биҳд ва , ранҷу доғи бимр

درد بیحد و، رنج و داغ بیمر

эй аз ситами ту ҳар шабу рӯз

ای از ستم تو هر شب و روز

Рӯзами сияҳу шабами сияҳ тар

روزم سیه و شبم سیه تر

Раҳмии бмни ори бози имшаб

رحمی بمن آر باز امشب

Мапаснд ки чун шубони дигар

مپسند که چون شبان دیگر

Будем баҳами ду ёри дмсоз

بودیم بهم دو یار دمساز

Ҳамхона ва ҳамнишин ваҳми роз

همخانه و همنشین وهم راز

ё ҳамчуи ду мурғи ҳам тарона

یا همچو دو مرغ هم ترانه

Ҳам нағма ва ҳам наво , ҳам овоз

هم نغمه و هم نوا، هم آواز

Ман карда аз ӯ ба булбулони фахр

من کرده از او به بلبلان فخر

ӯ карда зи ман бгрхони ноз

او کرده ز من بگرخان ناز

Ман гашта қарин ӯ бъзт

من گشته قرین او بعزت

ӯ гашта аниси ман боъзоз

او گشته انیس من باعزاز

Фарёд , зи осмон бе меҳр

فریاد، ز آسمان بی مهر

Афғон , зи сипеҳри шӯъбадаи боз

افغان، ز سپهر شعبده باز

Бинад чу ду дӯстро баҳами дӯст

بیند چو دو دوست را بهم دوست

Бинад чу ду ёр бо ҳам анбоз

بیند چو دو یار با هم انباز

То давр кунад зи икдгршон

تا دور کند ز یکدگرشان

Созад ду ҳазор ҳилаи оғоз

سازد دو هزار حیله آغاز

Алқсаҳ чу мурғи пари шикаста

القصه چو مرغ پر شکسته

Ман мондам ва ӯ намӯд парвоз

من ماندم و او نمود پرواز

Ман мондаи ғариб дар сафоҳон

من مانده غریب در صفاهان

ӯ карда сафари бшҳри Широз

او کرده سفر بشهر شیراز

Ҷузи лутфи худо ки мерасонад

جز لطف خدا که میرساند

ӯро бмну маро бова боз

او را بمن و مرا باو باز

Дар зовия ӣ фироқ танҳо

در زاویه ی فراق تنها

Давр аз рухи оннигор танноз

دور از رخ آن نگار طناز

Ин тоҷи зар , ин қабои атлас

این تاج زر، این قبای اطلس

Бар қади ту май брозду бас

بر قد تو می برازد و بس

Қомат чаҳ накӯаст , мебарад дил

قامت چه نکوست، میبرد دل

Гардад ба пилос агар мулаббас

گردد به پلاس اگر ملبس

Ҷузи шарҳи ҷамол ту набошад

جز شرح جمال تو نباشد

Тадриси клисёу мударрис

تدریس کلیسیا و مدرس

Беҳтар буд аз биҳишти минӯ

بهتر بود از بهشت مینو

Бо ту бибарандам ар бмҳбс

با تو ببرندم ار بمحبس

Аз гули ту нкўтрӣу ҳаргиз

از گل تو نکوتری و هرگز

Нисбати бглти нмикнди кас

نسبت بگلت نمیکند کس

Ҳайҳоти куҷои туу кҳои гул ? !

هیهات کجا تو و کحا گل؟!

Каси нисбат гул накард бо хас

کس نسبت گل نکرد با خس

Ғофил шудӣ аз ман ва азин беш

غافل شدی از من و ازین بیش

Аз баҳри худо дигар азин пас

از بهر خدا دگر ازین پس

Якбори здрди ҳол ман пресс

یکبار زدرد حال من پرس

Икрўзи баҳоли дарди ман рас

یکروز بحال درد من رس

Кам дидаи бъорзи ту моҳӣ

کم دیده بعارض تو ماهی

Ин чархи мтбқу муқарнас

این چرخ مطبق و مقرنس

Магузор дар интизори рӯят

مگذار در انتظار رویت

Шабҳо ман биқрори бикс

شبها من بیقرار بیکس

Дидам бар айши бихбри дӯш

دیدم بر عیش بیخبر دوش

Зони сон ки бирафт аз серуми ҳуш

زآن سان که برفت از سرم هوش

Бишкастаи калла ба нима ӣ сар

بشکسته کله به نیمه ی سر

Овехтаи зулф аз биногваш

آویخته زلف از بناگوش

Афшондаи бгли гулоби гӯйӣ

افشانده بگل گلاب گویی

ё онкӣ арақ нишаста бар дӯш

یا آنکه عرق نشسته بر دوش

Халқии зи пеши фитода аз по

خلقی ز پیش فتاده از پا

Ҷамъии баррааши ситодаи хомӯш

جمعی برهش ستاده خاموش

Фарёди з дил кашида гуфтам

فریاد ز دل کشیده گفتم

К-эй карда зи дӯстони фаромӯш

کای کرده ز دوستان فراموش

К-эии доштами ин гумон ки ҷузи ман

کای داشتم این گمان که جز من

Ҷом аз каф дайгарӣ кунӣ нӯш

جام از کف دیگری کنی نوش

Яъне бгзоФи муддаии дил

یعنی بگزاف مدعی دل

Кардӣ бҳдиси душманони гӯш

کردی بحدیث دشمنان گوش

Имрӯзи бФкри кор ман бош

امروز بفکر کار من باش

Имрӯзи баҳоли зор ман кӯш

امروز بحال زار من کوش

Чун ман мардум , чаҳ суди фардо

چون من مردم، چه سود فردا

Дар мотами ман шӯии сияҳи пӯш

در ماتم من شوی سیه پوش

Шабҳо ки боштёқи рӯят

شبها که باشتیاق رویت

Дар сина дилам баровард ҷӯш

در سینه دلم برآورد جوش

Бо сад ҳасрат биёад дорам

با صد حسرت بیاد دارم

Зони оризу қомату броғўш

زآن عارض و قامت و برآغوش

Гардуни бимҳру ёр бе бок

گردون بیمهر و یار بی باک

Нолам аз ёр ё зи афлок

نالم از یار یا ز افلاک

Мушкил буд улфати ману ёр

مشکل بود الفت من و یار

ӯ оташи тез ва ман чу хошок

او آتش تیز و من چو خاشاک

Хошоки куҷоу оташи тез

خاشاک کجا و آتش تیز

Дар вай чу фитад бсўздши пок

در وی چو فتد بسوزدش پاک

Ман сайди заъиф ва нанг дорад

من صید ضعیف و ننگ دارد

Сайёд ки бнддми бФтрок

صیاد که بنددم بفتراک

Фарёди зи дасти ишқ каз вай

فریاد ز دست عشق کز وی

Як лаҳза набӯдаам трбнок

یک لحظه نبوده ام طربناک

Ҷузи онкии бадаст судаам даст

جز آنکه بدست سوده ام دست

Ҷузи онкии басар фишондаам хок

جز آنکه بسر فشانده ام خاک

Васфи ту з чун манӣ наёяд

وصف تو ز چون منی نیاید

Кин васф наме тавон ба идрок

کاین وصف نمی توان به ادراک

Аз дасти ту , заҳр ар бком аст

از دست تو، زهر ار بکام است

Вар аз захми ту синаам чок

ور از زخم تو سینه ام چاک

Ҳам захми ту ба марои змри ҳам

هم زخم تو به مرا زمر هم

Ҳам заҳри ту хуши марои зи тирёк

هم زهر تو خوش مرا ز تریاک

Шабҳои фироқи баҳри таскин

شبهای فراق بهر تسکین

Дар пеши нуҳум чу зода ӣ ток

در پیش نهم چو زاده ی تاک

Хоҳам чу зи вай лабӣ кунам тар

خواهم چو ز وی لبی کنم تر

Ёд оядам оннигор чолок

یاد آیدم آن نگار چالاک

То шуд бтўи шӯхи ошнои дил

تا شد بتو شوخ آشنا دل

Афганд марои бсди балои дил

افگند مرا بصد بلا دل

Рӯзами сияҳ аз диласту дида

روزم سیه از دل است و دیده

Нолам , аз дасти дида ё дил

نالم، از دست دیده یا دل

Дилро Фгндаҳ дар балои чашм

دل را فگنده در بلا چشم

Ва андохти бсди балои марои дил

و انداخت بصد بلا مرا دل

Чун ман бблоши мубталои сохт

چون من ببلاش مبتلا ساخت

Гардид баҳр ки раҳнамои дил

گردید بهر که رهنما دل

Охир дидед эй рафиқон !

آخر دیدید ای رفیقان!

Оварад бурузи ман чҳо дил ?

آورد بروز من چها دل؟

На дил дорад на ёр чун ман

نه دل دارد نه یار چون من

Баст онкӣ биор биўФои дил

بست آنکه بیار بیوفا دل

Аз дасти ту биўФои худо ро

از دست تو بیوفا خدا را

Нолад то чанд бар худои дил

نالد تا چند بر خدا دل

Гуфтам : накунам зи дилбарони ёд

گفتم: نکنم ز دلبران یاد

Донам ки нмишўди ризои дил

دانم که نمیشود رضا دل

Гар з онкӣ кунанд рези резиш

گر ز آنکه کنند ریز ریزش

Аз ёри нмишўди ҷудои дил

از یار نمیشود جدا دل

Навмедам шудам аз ӯ казин дом

نومیدم شدم از او کزین دام

То ҳаст нмишўди раҳои дил

تا هست نمیشود رها دل

Ҳар шаби з барои онкии худ ро

هر شب ز برای آنکه خود را

Дар мӯҳлика кард мубталои дил

در مهلکه کرد مبتلا دل

Раҳм ар бъошқони ноком

رحم ار بعاشقان ناکام

Шояд бўФо бароварӣ ном

شاید بوفا بر آوری نام

Ёди ори зи ташнаи комии мо

یاد آر ز تشنه کامی ما

Ҳар гуҳ ки кунӣ шароб дар ҷом

هر گه که کنی شراب در جام

Ноед дигари ббоми гардун

ناید دیگر ببام گردون

Бинад маат ар бгўшаҳ ӣ бом

بیند مهت ار بگوشه ی بام

эй онкии зи ман рамида ӣӣ кош

ای آنکه ز من رمیده یی کاش

Бо муддаӣони нмишдии ром

با مدعیان نمیشدی رام

Умрӣаст ки гуфтаам дуоят

عمری است که گفته ام دعایت

Ёди ори зи ман гуҳии бдшном

یاد آر ز من گهی بدشنام

Дардо ки назода модари даҳр

دردا که نزاده مادر دهر

Нокомтарӣ зи ман дар айём

ناکام تری ز من در ایام

Шомӣ тараб накардаам рӯз

شامی طرب نکرده ام روز

Рӯзӣ бтрб накардаам шом

روزی بطرب نکرده ام شام

Ин буд насиби ман зи оғоз

این بود نصیب من ز آغاز

То худ бкҷо расад саранҷом

تا خود بکجا رسد سرانجام

Дар боғ биравӣ лолау гул

در باغ بروی لاله و گل

Чун нест халосем аз ин дом

چون نیست خلاصیم از این دام

эй толеъи дуну бахти ворун !

ای طالع دون و بخت وارون!

То кӣ ман ноумеди ноком ? !

تا کی من ناامید ناکام؟!

Шабҳо то рӯз , рӯз то шаб

شبها تا روز، روز تا شب

Дар фурқати он маи гули андом

در فرقت آن مه گل اندام

То аз ту фитодаам ҷудои ман

تا از تو فتاده ام جدا من

Ҷуз марг нахоҳам аз худои ман

جز مرگ نخواهم از خدا من

эй онкӣ касе надида мислат

ای آنکه کسی ندیده مثلت

Мисли ту биҷӯем аз куҷои ман

مثل تو بجویم از کجا من

Як умри висоли кӯ ки гӯям

یک عمر وصال کو که گویم

Каз ҳиҷр кашидаам чаҳҳо ман

کز هجر کشیده ام چه ها من

Аз ҷаври бмни ту ончӣ кардӣ

از جور بمن تو آنچه کردی

Ҳошо ки фалак накард бо ман

حاشا که فلک نکرد با من

Дардо ки зи ошнои ғайр

دردا که ز آشنایی غیر

Бегона шудам зи ошнои ман

بیگانه شدم ز آشنا من

Нишнидам азуи бғири дашном

نشنیدم ازو بغیر دشنام

Ҳар чанд ки гуфтамаш дуои ман

هر چند که گفتمش دعا من

Дард аҷабаст ишқи дардо

درد عجب است عشق دردا

Мардуми зини дарди бидўои ман

مردم زین درد بیدوا من

Умрами ҳамаи сарф глрхон шуд

عمرم همه صرف گلرخان شد

Зини қавм надидаам вафои ман

زین قوم ندیده ام وفا من

Кори ман аз он гузаштаи носеҳ

کار من از آن گذشته ناصح

Зини доми нмишўми раҳои ман

زین دام نمیشوم رها من

Як лаҳза маро макун насиҳат

یک لحظه مرا مکن نصیحت

Бигзор баҳоли худ , ки то ман

بگذار بحال خود، که تا من

Он лолаи изори анбарин бӯ

آن لاله عذار عنبرین بو

Бар бастаи ҳазор дили бики мӯ

بر بسته هزار دل بیک مو

Ҷузи чашми сиёҳ ӯ надида

جز چشم سیاه او ندیده

Каси тиру камони бадасти ҳиндӯ

کس تیر و کمان بدست هندو

ӯ фориғ аз оҳи ман шабу рӯз

او فارغ از آه من شب و روز

Ман рӯзу шаб аз ҷудоӣ ӯ

من روز و شب از جدایی او

То шом нишаста даст бар дил

تا شام نشسته دست بر دل

То субҳи ниҳодаи сари бзонў

تا صبح نهاده سر بزانو

Тирӣ расадам бсинаҳ эй кош

تیری رسدم بسینه ای کاش

То ғайри нбинмт ба паҳлу

تا غیر نبینمت به پهلو

Аз ҳасрати қоматат равон аст

از حسرت قامتت روان است

Аз сайли ду дида бар рухами ҷӯ

از سیل دو دیده بر رخم جو

Ҷузи қади ту , эй накӯтар аз сарв

جز قد تو، ای نکوتر از سرو

Ҷузи лаъли ту , эй ғунча ӣ хушбӯ

جز لعل تو، ای غنچه ی خوشبو

Ман сарв надидаам хиромон

من سرو ندیده ام خرامان

Ман ғунча надидаам сухангӯ

من غنچه ندیده ام سخنگو

эй хоҷа ӣ биўФои биёади ор

ای خواجه ی بیوفا بیاد آر

Якбори зи банда ӣ дуои гӯ

یکبار ز بنده ی دعا گو

Аз дасти ҷафои он дили озор

از دست جفای آن دل آزار

Рафтам ману мондаи дил дар он кӯ

رفتم من و مانده دل در آن کو

Ҳар рӯз барои даврии дил

هر روز برای دوری دل

Ҳар шаби зи фироқи он прирў

هر شب ز فراق آن پریرو

эй гашта ту аз ҷафои фасона

ای گشته تو از جفا فسانه

Ман аз ту фасона ӣ замона

من از تو فسانه ی زمانه

Тотиру камон бкФ гирифтӣ

تاتیر و کمان بکف گرفتی

Гардид дили миннати нишона

گردید دل منت نشانه

То кӣ бошам ҷудои зкўит

تا کی باشم جدا زکویت

Чун мурғи ҷудои зи ошиёна

چون مرغ جدا ز آشیانه

Шабҳо ҳамаи шаби бъишу шодӣ

شبها همه شب بعیش و شادی

Саргарми зи бодаи муғона

سرگرم ز باده مغانه

Бо нола ӣ ноӣу нағма ӣ не

با ناله ی نای و نغمه ی نی

Бо барбату мутрибу чғонаҳ

با بربط و مطرب و چغانه

Дар дасти ту остини ағёр

در دست تو آستین اغیار

Ман нолаи кунони зи остона

من ناله کنان ز آستانه

Рӯ карда бмни зи чори атроф

رو کرده بمن ز چار اطراف

Ҳар ҷо ки ғамӣаст дар замона

هر جا که غمی است در زمانه

Мурғӣ ки шикаста бол бошад

مرغی که شکسته بال باشد

Майлӣ накунад бобу дона

میلی نکند بآب و دانه

Аз бахти сиёҳ ман намонда аст

از بخت سیاه من نمانده است

Таъсир бинола ӣ шабона

تأثیر بناله ی شبانه

эй марг бар ой аз канорӣ

ای مرگ بر آی از کناری

Дар боби маро аз ин миёна !

در باب مرا از این میانه!

То кӣ ман биқрори шабҳо

تا کی من بیقرار شبها

То рӯз чу хӯрд тозӣона

تا روز چو خورد تازیانه