Омад хаёлӣ дар дилам , ин хирқаро бар ҳам занам

آمد خیالی در دلم، این خرقه را بر هم زنم

Тасбеҳро вайрон кунам , саҷҷодаро бар ҳам занам

تسبیح را ویران کنم، سجاده را بر هم زنم

Чӯби Асо бар ҳам занам , далқи сафо пора кунам

چوب عصا بر هم زنم، دلق صفا پاره کنم

Фориғи з худбинӣ шавам ин хонаро бар ҳам занам

فارغ ز خودبینی شوم این خانه را بر هم زنم

Ман хешро саҳро барам , худро зи худ фориғ кунам

من خویش را صحرا برم، خود را ز خود فارغ کنم

Аз баҳри ин хӯнро хӯрам , кини нафасро гардани занам

از بهر این خون را خورم، کین نفس را گردن زنم

Ҷомии зи хмхонаҳ барам , онро яқин ман ме хӯрам

جامی ز خمخانه برم، آن را یقین من می‌خورم

Фориғи зи дунё дайн шавам , оташ ба ин олами занам

فارغ ز دنیا دین شوم، آتش به این عالم زنم

Бо дӯсти худ мафтӯн шавам , имрӯз чун маҷнӯн шавам

با دوست خود مفتون شوم، امروز چون مجنون شوم

Танҳо ба ҳомӯн май рӯм , бо бе худии дами ҳам занам

تنها به هامون می‌روم، با بی‌خودی دم هم زنم

Чун худнамое дар манам , тоқат наёрад ин дилам

چون خودنمایی در منم، طاقت نیارد این دلم

Бемори ҷон бо тан шудам , бо кӯси риҳлати ҳам занам

بیمار جان با تن شدم، با کوس رحلت هم زنم

Бо ёр бо ёрӣ шудам , паии дӯсти дилдории рӯм

با یار با یاری شدم، پی دوست دلداری روم

Зини ҷои зи тан танҳо рӯм ,ҳо ҳўии ғавғои ҳам занам

زین جا ز تن تنها روم، ها هوی غوغا هم زنم