Марҳабо эй соқии фархундаи пай

مرحبا ای ساقی فرخنده پی

Хези вози мино ба соғари рез май

خیز واز مینا به ساغر ریز می

Соғарии даҳ то димоғӣ тар кунем

ساغری ده تا دماغی تر کنیم

Пеш аз он каз чашмаи кўсркним

پیش از آن کز چشمه کوثرکنیم

Соқиои зи андозаи берун ташна ем

ساقیا ز اندازه بیرون تشنه ایم

Соғарӣ дар даҳ ки афзӯн ташна ем

ساغری در ده که افزون تشنه ایم

Мари маро дар даҳ май ноби он қадр

مر مرا در ده می ناب آنقدر

Ки на сар донам зи по на пои зср

که نه سر دانم ز پا نه پا زسر

Хизў аз он роҳи рӯҳ афзо биор

خیزو از آن راح روح افزا بیار

То бареманда зи дил саҳбо биор

تا بریم انده ز دل صهبا بیار

Соқиои хез ва меноБам бидиҳ

ساقیا خیز و می نابم بده

То нагаштам хок аз он обам бидиҳ

تا نگشتم خاک از آن آبم بده

Зони шаробами даҳ ки бе худ созадам

زآن شرابم ده که بی خود سازدم

Бе худ андари гӯшае андоздм

بی خود اندر گوشه ای اندازدم

Хўдстониро фаромӯшам кунад

خودستانی را فراموشم کند

Чун ғуломони ҳалқа дргўшм кунад

چون غلامان حلقه درگوشم کند

Сӯии кӯии бихўдӣ роҳам диҳад

سوی کوی بیخودی راهم دهد

Бихўдм созад вази он ҷоҳам диҳад

بیخودم سازد وز‌آن جاهم دهد

Бе хабари азҷсм вҷон созад маро

بی خبر ازجسم وجان سازد مرا

Фориғ аз ранҷ ҷаҳон созад маро

فارغ از رنج جهان سازد مرا

Мари марои биҳуш ва лоиъқл кунад

مر مرا بیهوش و لایعقل کند

Як нафас аз худ маро ғофил кунад

یک نفس از خود مرا غافل کند

Ғами баради шодии дҳдҷони пурвирд

غم برد شادی دهدجان پرورد

Ончунон ҷонӣ ки имони пурвирд

آنچنان جانی که ایمان پرورد

Соқии ин худ бинии охир то ба кӣ

ساقی این خود بینی آخر تا به کی

Як замон кун мари марои бихўди з май

یک زمان کن مر مرا بیخود ز می

На май парвардаи пирмғон

نه می پرورده پیرمغان

Духтари рузи модар шар бошад он

دختر رز مادر شر باشد آن

з он мем даҳ каз пасаш набӯд хумор

ز آن میم ده کز پسش نبود خمار

Яъне аз саҳбои ҳуби ҳашт вчор

یعنی از صهبای حب هشت وچار

Ин чунин май хуш буд дар коми ман

این چنین می خوش بود در کام من

Бод аз ин май лаболаби ҷоми ман

باد از این می لبالب جام من