Бархез ва барафрӯз ?ҳуллои қиблаи зардушт

برخیز و برافروز هلا قبلهٔ زردشت

Биншин ва барафкан шиками қоқм бар пушт

بنشین و برافکن شکم قاقم بر پشت

Баси кас ки зи зардушти бгрдидаҳ , дигар бор

بس کس که ز زردشت بگردیده، دگر بار

Ночор кунад рӯй сӯии қиблаи зардушт

ناچار کند روی سوی قبلهٔ زردشت

Ман сард наёбам ки марои зи оташи ҳиҷрон

من سرد نیابم که مرا ز آتش هجران

Оташкада гашта сети дилу дида чу чархишат

آتشکده گشته‌ست دل و دیده چو چرخشت

Гар даст ба дили брнҳм аз сӯхтани дил

گر دست به دل برنهم از سوختن دل

Ангушт шавад бешак дар дасти ман ангушт

انگشت شود بی‌شک در دست من انگشت

эй рӯй ту чун боғу ҳамаи боғи бунафша

ای روی تو چون باغ و همه باغ بنفشه

Хоҳам ки бунафшаи чнм аз зулфи ту як мушт

خواهم که بنفشه چنم از زلف تو یک مشت

Он кас ки туро кишт , туро кишту марои зод

آن‌کس که تو را کشت، تو را کشت و مرا زاد

Ва онкас ки турои зод , турои зоду марои кишт

و آنکس که ترا زاد، ترا زاد و مرا کشت