Ман сӯхтаи дил то кӣ чун шамъ сар андозам

من سوخته دل تا کی چون شمع سر اندازم

Вази сӯзи дили хунин дар ҷон шарар андозам ?

وز سوز دل خونین در جان شرر اندازم؟

Дарди дили ман ҳар дам аз арш гузар гирад

درد دل من هر دم از عرش گذر گیرد

Дар шаҳри зи ишқи ту сад шӯр ва шар андозам

در شهر ز عشق تو صد شور و شر اندازم

Ҳар шаби ман бечора то вақти сипедаи дам

هر شب من بیچاره تا وقت سپیده دم

Бар хоки сари Кувайт то кӣ гуҳар андозам ?

بر خاک سر کویت تا کی گهر اندازم؟

Зини дида дар боРом аз орзӯии рӯят

زین دیدهٔ در بارم از آرزوی رویت

Дар пои саги Кувайти хӯн ҷигар андозам

در پای سگ کویت خون جگر اندازم

Шмъо ! ман девона то чанд чу парвона

شمعا! من دیوانه تا چند چو پروانه

Дар оташи ишқи ту шаҳи бол ва пар андозам ?

در آتش عشق تو شه بال و پر اندازم؟

То кӣ ту ғами олам бар ҷони ман анборӣ

تا کی تو غم عالم بر جان من انباری

зи он мурдаи ним доне каз ғам сипар андозам

ز آن مرده نیم دانی کز غم سپر اندازم

Ҳар тири балои шоҳои кондохтаҳ эй бар ман

هر تیر بلا شاها کانداخته ای بر من

Ҷонро ҳадафаш кардам бор дигар андозам

جان را هدفش کردم بار دگر اندازم

Якбор чу парвонаи ҷон бар кафи дасти орм

یکبار چو پروانه جان بر کف دست آرم

Худро ба ?бирт ҷоно бошад ки дар андозам

خود را به برت جانا باشد که در اندازم

Як шаби ту ҳарифами шӯи меҳмон шарифам машав

یک شب تو حریفم شو مهمان شریفم مشو

Зарро чаҳ маҳал бошад то бар ту зар андозам

زر را چه محل باشد تا بر تو زر اندازم

Ҷони пеши кашами ҳолегар зи онкӣ қабул уфтад

جان پیش کشم حالی گر ز آنکه قبول افتد

Дар пот ба шукронаи дастор ва сар андозам

در پات به شکرانه دستار و سر اندازم

Умри ман сар гашта сарбоз ба кӯии васл

عمر من سر گشته سرباز به کوی وصل

Бурдор ниқоб аз рух то як назар андозам

بردار نقاب از رخ تا یک نظر اندازم

зи он бодаи даҳуми соқӣ кин ҳастӣ ман боқӣ

ز آن باده دهم ساقی کین هستی من باقی

Аз стўти он бода аз худ ба дар андозам

از سطوت آن باده از خود به در اندازم

Ман « наҷм » ва ту хуршедии ман фонӣ ва ту боқӣ

من «نجم» و تو خورشیدی من فانی و تو باقی

Вази нуру таҷаллӣати зер ва зибр андозам

وز نور و تجلیت زیر و زبر اندازم