Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим

بسم‌الله‌ الرحمن الرحیم

Ҳамд беҳаду саноӣ бе ъад подшоҳиро ки вуҷӯд ҳар мавҷӯди натиҷа худ ӯст вуҷӯд ҳар мавҷӯди ҳамду санои вуҷӯд ӯ ки « ваон ман шииءи алои исбҳи бҳмд » он худовандӣ ки аз бадеъи фитрату сниъи ҳикмат ба қалами карами нуқӯши нуфусро бар саҳифаи адам рақам фармуду оби ҳаёти маърифатро дар зулмоти халқяти башарият таъбия кард ки «у фии анФскми аФлои тбсрўн » .

حمد بی‌حد و ثنای بی‌عد پادشاهی را که وجود هر موجود نتیجه خود اوست وجود هر موجود حمد و ثنای وجود او که «وان من شییء الا یسبح بحمد» آن خداوندی که از بدیع فطرت و صنیع حکمت به قلم کرم نقوش نفوس را بر صحیفه عدم رقم فرمود و آب حیات معرفت را در ظلمات خلقیت بشریت تعبیه کرد که «و فی انفسکم افلا تبصرون».

Қлндрўшони ташнаи талабро скндрўор ба қадами сидқи сулӯки роҳи зулмоти сифоти башарӣ муяссар гардонид ва ба аноят бе иллати Хизри сафатони сӯхтаи ҷигари оташи муҳаббатро ба сарчашмаи оби ҳаёти маърифати расонид ки « ӯ ман кон мето Фоҳииноаҳу ҷълнои ?лаи нурои имшӣ ба фии аннос » .

قلندروشان تشنه طلب را سکندروار به قدم صدق سلوک راه ظلمات صفات بشری میسر گردانید و به عنایت بی‌علت خضر صفتان سوخته جگر آتش محبت را به سرچشمه آب حیات معرفت رسانید که «او من کان میتا فاحییناه و جعلنا له نورا یمشی به فی‌الناس».

Ва дуруд бисёру офарин бешумор бар арвоҳи муқаддасу ашбоҳ бе днси сад ва бист ваанд ҳазор нуқтаи набуввату унсури футуввати бод ки соликони масолики ҳақиқату муқтадоёни мамолик шариъат буданд ки « аўлӣки аллазӣнаи аӣиноҳми алкитоби волҳкму алнбўаҳ » хусусан бар сарвари анбиёу қофилаи солори қўоФли авлиёи мҳмдмстФии салавоти аллоҳи алайҳу алии ?алау азўоҷаҳу итратаи алтибини алтоҳрину хлФоӣаҳи алрошдини алҳодини алмаҳдӣину азҳобаҳи аҷмъину силами тслимои ксиро .

و درود بسیار و آفرین بی‌شمار بر ارواح مقدس و اشباح بی دنس صد و بیست و اند هزار نقطه نبوت و عنصر فتوت باد که سالکان مسالک حقیقت و مقتدایان ممالک شریعت بودند که «اولئک الذین ائیناهم الکتاب والحکم و النبوه» خصوصا بر سرور انبیا و قافله سالار قوافل اولیا محمدمصطفی صلوات‌الله علیه و علی آله و ازواجه و عترته الطیبین الطاهرین و خلفائه الراشدین الهادین المهدیین و اضحابه اجمعین و سلم تسلیما کثیرا.

Аммо баъди аълмўи ихвонии фии алҳдӣу аъвонии алии алтқӣу Фқнооллаҳу аёкми ллтрқии ман ҳазизи албшриаҳи илои зрўаҳи алъбўдиаҳу рзқнои воёкми алтхлии ани сифоти алносўтиаҳу алтҳлии бсФоти аллоҳўтиаҳ ки мақсӯду хулоса аз ҷумлагии офариниши вуҷӯди инсон буд ва ҳар чизеро ки вуҷӯдӣ ҳаст аз ду олам ба табаъияти вуҷӯд инсонаст . Ва агар назар тамом уфтад боз бинад ки худ ҳамаи вуҷӯд инсонаст .

اما بعد اعلمو اخوانی فی‌الهدی و اعوانی علی التقی و فقناالله و ایاکم للترقی من حضیض البشریه الی ذروه‌العبودیه و رزقنا وایاکم التخلی عن صفات الناسوتیه و التحلی بصفات اللاهوتیه که مقصود و خلاصه از جملگی آفرینش وجود انسان بود و هر چیزی را که وجودی هست از دو عالم به تبعیت وجود انسان است. و اگر نظر تمام افتد باز بیند که خود همه وجود انسان است.

Ва мақсӯд аз вуҷӯди инсони маърифати зоту сифоти ҳазрат худовандӣаст чунонк Довӯди алайҳ ассалом пурсед : « ё раби лмозои хилқати алхлқ ? » қол : « канти кнзои мхФёи Фоҳббти ани аърФи Фхлқти алхлқи лоърФ » .

و مقصود از وجود انسان معرفت ذات و صفات حضرت خداوندی است چنانک داوود علیه‌السلام پرسید: «یا رب لماذا خلقت الخلق؟» قال: «کنت کنزا مخفیا فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لاعرف».

Ва маърифати ҳақиқии ҷуз аз инсон дуруст наомад зеро ки малику ҷин агарчӣ дар тааббуд бо инсони шарики бўдндомои инсон дар таҳаммули аъбоءи бори амонати маърифат аз ҷумлагии коиноти мумтози гашт ки « анои ързнои аломонаҳи алии алсмўоти волорзу алҷболи Фобини ани бҳмлнҳоу ашФқни минҳо ва ҳамлҳо алонсон » . Мурод аз осмони аҳл осмонаст яъне малоика ва аз замини аҳли замин яъне ҳайвоноту ҷину шаётин ва аз кӯҳи аҳли кӯҳ яънеу ҳавшу туюр .

و معرفت حقیقی جز از انسان درست نیامد زیرا که ملک و جن اگرچه در تعبد با انسان شریک بودنداما انسان در تحمل اعباء بار امانت معرفت از جملگی کاینات ممتاز گشت که «انا عرضنا الامانه علی‌السموات والارض و الجبال فابین ان بحملنها و اشفقن منها و حملها الانسان». مراد از آسمان اهل آسمان است یعنی ملائکه و از زمین اهل زمین یعنی حیوانات و جن و شیاطین و از کوه اهل کوه یعنی و حوش و طیور.

Азинҳои ҳеҷ дуруст наомад бори амонат маърифат кашӣдан ало аз инсон аз баҳри онк аз ҷумлагии офариниши нафаси инсон буд ки оина ҷамол намой ҳазрати алуҳияти хост буду мазҳару мазҳари ҷумлагии сифот ӯ . Ишорат «у халқи одами алии сӯрата » бад-ӣн маънӣ бошад .

ازینها هیچ درست نیامد بار امانت معرفت کشیدن الا از انسان از بهر آنک از جملگی آفرینش نفس انسان بود که آینه جمال نمای حضرت الوهیت خواست بود و مظهر و مظهر جملگی صفات او. اشارت «و خلق آدم علی صورته» بدین معنی باشد.

Ва хулосаи нафаси инсон диласту дил оинааст ва ҳар ду ҷаҳони ғилофи он оинау зуҳӯри ҷумлагии сифоти ҷамолу ҷалоли ҳазрати алўҳўити бавоситаи ин оина ки « стриҳми оётнои фии алоФоқу фии анФсҳм » .

و خلاصه نفس انسان دل است و دل آینه است و هر دو جهان غلاف آن آینه و ظهور جملگی صفات جمال و جلال حضرت الوهویت بواسطه این آینه که «ستریهم آیاتنا فی‌الافاق و فی‌انفسهم».

Чун нафаси инсон ки мустаъид оинагӣаст тарбият ёбад ва ба камол худ расад зуҳӯри ҷумлагии сифоти ҳақ дар худ мушоҳида кунад нафаси худро бишносад ки ӯро аз баҳр чаҳ офарӣдаанд . Онкии ҳақиқат « ман урф нафса Фқди урфи раба » муҳаққиқ ӯ гардад . Боздонд ки ӯ кист ва аз барои кадоми сари каромат ва фазилат ёфтааст ин заъиф гуяд .

چون نفس انسان که مستعد آینگی است تربیت یابد و به کمال خود رسد ظهور جملگی صفات حق در خود مشاهده کند نفس خود را بشناسد که او را از بهر چه آفریده‌اند. آنکه حقیقت «من عرف نفسه فقد عرف ربه» محقق او گردد. بازداند که او کیست و از برای کدام سر کرامت و فضیلت یافته است این ضعیف گوید.

Валикин то нафаси инсон ба камоли мартабаи сафоӣ оинагӣ расад масолику мҳолк бисёр қатъ бояд кард ва он ҷуз ба воситаи сулӯк бар ҷодаи шариъату тариқату ҳақиқати дасти надиҳад . То батадрӣҷ чунонк дар ибтидои оҳан аз маъдан берун меоваранд ва онро ба латоифи олҳили парвариш гӯногӯн медиҳанд дар обу оташ ва ба дасти чандини устод гузар мекунад то оина мешавад вуҷӯди инсон дар бдоити маъдани оҳани ин оинааст ки « анноси маодини кмъодни алзҳбу алФзаҳ » он оҳанро аз маъдани вуҷӯди инсон ба ҳасани тадбири берун мебояд оварад ва ба тарбият ба мартабаи оинагии расонӣдан ба тадриҷу тдрҷ .

ولیکن تا نفس انسان به کمال مرتبه صفای آینگی رسد مسالک و مهالک بسیار قطع باید کرد و آن جز به واسطه سلوک بر جاده شریعت و طریقت و حقیقت دست ندهد. تا بتدریج چنانک در ابتدا آهن از معدن بیرون می‌آورند و آن را به لطایف الحیل پرورش گوناگون می‌دهند در آب و آتش و به دست چندین استاد گذر می‌کند تا آینه می‌شود وجود انسان در بدایت معدن آهن این آینه است که «الناس معادن کمعادن الذهب و الفضه» آن آهن را از معدن وجود انسان به حسن تدبیر بیرون می‌باید آورد و به تربیت به مرتبه آینگی رسانیدن به تدریج و تدرج.

Пас ин китоб дар баёни сулӯки роҳи дайну вусӯл ба олам , яқину тарбияти нафаси инсонӣу маърифати сифоти раббонӣ бар панҷ боб ва чиҳил фасл банно меуфтад . Чунонк шарҳи он дар боб дебоча бияёд ани шоаллоҳи вҳдаҳ .

پس این کتاب در بیان سلوک راه دین و وصول به عالم، یقین و تربیت نفس انسانی و معرفت صفات ربانی بر پنج باب و چهل فصل بنا می‌افتد. چنانک شرح آن در باب دیباچه بیاید ان‌شاءالله وحده.