эй қоидаи зулфати ошӯби ҷаҳон бӯдан
ای قاعده زلفت آشوب جهان بودن
Ваии расми лаби лаълати осоиши ҷон бӯдан
وی رسم لب لعلت آسایش جان بودن
Дар боғ чу бхромии ҷонам бҳўс хоҳад
در باغ چو بخرامی جانم بهوس خواهد
Дар пои сеӣ сарват чун оби равон бӯдан
در پای سهی سروت چون آب روان بودن
Аз баҳри шикор лд гаштаст турои ойин
از بهر شکار لد گشتست ترا آئین
Аз ғамза ва аз абрӯ бо тирўи камон бӯдан
از غمزه و از ابرو با تیرو کمان بودن
Чавгон чу буд зулфати кори дил ман бошад
چوگان چو بود زلفت کار دل من باشد
Дар арсаи майдонат чун гӯии равон бӯдан
در عرصه میدانت چون گوی روان بودن
?иҷону ҷаҳони ман ҷузи лутф ту нафазояд
ایجان و جهان من جز لطف تو نفزاید
Дар ғояти пидоӣӣ аз халқи ниҳон бӯдан
در غایت پیدائی از خلق نهان بودن
Хӯни дил муштоқон хӯрдаст лаби лаълат
خون دل مشتاقان خوردست لب لعلت
Сурхаст лабат инак мункир натавон бӯдан
سرخست لبت اینک منکر نتوان بودن
Бо мо на чунин будӣ зин пеш макун ҷоно
با ما نه چنین بودی زین پیش مکن جانا
Каз ту набӯд лоиқ бо мо на чунон бӯдан
کز تو نبود لایق با ما نه چنان بودن