Нигор мо ҳар хам чун гиреҳ занад бар мӯӣ

نگار ما هر خم چون گره زند بر موی

Дили ҳазор дар оради бъқдаҳ ҳар мӯӣ

دل هزار در آرد بعقده هر موی

з рӯй лутф чу нилӯфараст бар сари об

ز روی لطف چو نیلوفرست بر سر آب

Фарози оризи онсрўи ёсмнбри мӯӣ

فراز عارض آنسرو یاسمنبر موی

Бғири зулфу рухи ҳамчуи сунбулу гул ӯ

بغیر زلف و رخ همچو سنبل و گل او

Бар офтоб ки дидаст сояи густари мӯӣ

بر آفتاب که دیدست سایه گستر موی

Насими ғолияи зулф аз чаҳ дод бар рух ӯ

نسیم غالیه زلف از چه داد بر رخ او

Чу буии хуши надиҳад бар фарози озари мӯӣ

چو بوی خوش ندهد بر فراز آذر موی

Надонам аз чаҳ бар он гӯнаи тира дил гардад

ندانم از چه بر آن گونه تیره دل گردد

Нагашта даври дамии зи онрхи мунаввари мӯӣ

نگشته دور دمی ز آنرخ منور موی

Шуд офтоби фалаки зери абри ғолияи фом

شد آفتاب فلک زیر ابر غالیه فام

Чу бар изор пароканда кард дилбари мӯӣ

چو بر عذار پراکنده کرد دلبر موی

Бъинаҳи мижаи ашкбори ман будӣ

بعینه مژه اشکبار من بودی

Гар он нигор биёростӣ бгўҳри мӯӣ

گر آن نگار بیاراستی بگوهر موی

Басони пайкари зор ва назор ман бошад

بسان پیکر زار و نزار من باشد

Гуҳ хизоб кунадгар касе мзъФри мӯӣ

گه خضاب کند گر کسی مزعفر موی

Заҳр ки бар рух зебоӣ ӯст ошуфта

زهر که بر رخ زیبای اوست آشفته

Басони ибн ямин омадаст бар сари мӯӣ

بسان ابن یمین آمدست بر سر موی

Нмикнди снмои баъди азин табиати ман

نمیکند صنما بعد ازین طبیعت من

Мсомҳт ки нишонди радифи дигари мӯӣ

مسامحت که نشاند ردیف دیگر موی

Аз онкии афзали олами ғиоси миллату дайн

از آنکه افضل عالم غیاث ملت و دین

Ки гоҳи назми шикофади брأии анвари мӯӣ

که گاه نظم شکافد برأی انور موی

зи роҳи бандаи навозӣ бҷмлгӣ кардаст

ز راه بنده نوازی بجملگی کردست

Радиф гуфта худ дар мдиҳи чокари мӯӣ

ردیف گفته خود در مدیح چاکر موی

Чу мӯӣ бар сари асҳоб бо ду ҳаст ки нест

چو موی بر سر اصحاب با دو هست که نیست

Ксикаҳ дар сухани орад чу он суханвари мӯӣ

کسیکه در سخن آرد چو آن سخنور موی