Фарёди марои зи хомаи қӣр андӯд

فریاد مرا ز خامه قیر اندود

Кӯи рози дилами бдшмн ва дӯст намӯд

کو راز دلم بدشمن و دوست نمود

Гуфтам ки забонаши бабрам гунг шавад

گفتم که زبانش ببرم گنگ شود

Бибаредам аз он фасеҳтар гашт ки буд

ببریدم از آن فصیحتر گشت که بود