Моӣими зи ҷаври фалаки оинаи гаван

مائیم ز جور فلک آینه گون

Бо оҳи дилӣ ки санг азу гардад хӯн

با آه دلی که سنگ ازو گردد خون

Рӯзии бҳзори шаби бағами мёрим

روزی بهزار شب بغم میاریم

То худ фалак аз парда чаҳ оради берун

تا خود فلک از پرده چه آرد بیرون