Ноӣӣ ки сухан буд равон аз лаб ӯ

نائی که سخن بود روان از لب او

Дар не шукр омад бФғон аз лаб ӯ

در نی شکر آمد بفغان از لب او

Лаб бар лаби неи ниҳод ва дам дод дамаш

لب بر لب نی نهاد و دم داد دمش

То гуфт ки омадами бҷон аз лаб ӯ

تا گفت که آمدم بجان از لب او