Андари ҳамаи умри худ шабии вақти намоз

اندر همه عمر خود شبی وقت نماز

Омад бар ман хаёли маъшӯқи фароз

آمد بر من خیال معشوق فراز

Бардошти зи рухи ниқоб ва мегуфт маро :

برداشت ز رخ نقاب و می گفت مرا:

Борӣ , бингар , ки аз ки май Монии боз ?

باری، بنگر، که از که می‌مانی باز؟