Чу маҷнӯнгар ба саҳрои уфтам аз шавқи рахти рӯзӣ

چو مجنون گر به صحرا افتم از شوق رخت روزی

Ба ҷузи хуршед бар болин набинам ҳеҷ дилсӯзӣ

به جز خورشید بر بالین نبینم هیچ دلسوزی