Кӯи ҳуҷуми гиря каз як қатраи сад Ҷайҳун кунам

کو هجوم گریه کز یک قطره صد جیحون کنم

Чашми муфлисро зи файзи ршҳаҳ эй қорун кунам

چشم مفلس را ز فیض رشحه‌ای قارون کنم

Дар дил аз ҷӯши малолами ҷои доғӣ ҳам намонад

در دل از جوش ملالم جای داغی هم نماند

Ҳам магари ороиши ин хона аз берун кунам

هم مگر آرایش این خانه از بیرون کنم

Ҷон агар аз нотавонии брнёид бок нест

جان اگر از ناتوانی برنیاید باک نیست

Нолаам аз заъф агар бар лаб наёяд чун кунам

ناله‌ام از ضعف اگر بر لب نیاید چون کنم

Тарзи ин фикри нафаси бофони писанд табъ нест

طرز این فکر نفس بافان پسند طبع نیست

Порае аз хӯни дил бар дорам ва мавзун кунам

پاره‌ای از خون دل بر دارم و موزون کنم

Бар лабами ҳарфӣ агар ояд зи хӯни дили тиҳӣ

بر لبم حرفی اگر آید ز خون دل تهی

Бозаши орм то аз он сарчашмааш пурхӯн кунам

بازش آرم تا از آن سرچشمه‌اش پرخون کنم

Чун сабо бар хору гули печам ба гулзори сухан

چون صبا بر خار و گل پیچم به گلزار سخن

Ҳар чаҳ хӯн олӯда набӯд зи он чаман берун кунам

هر چه خون آلوده نبود ز آن چمن بیرون کنم

Гар газад дилҳои маҳзунро фасеҳӣ нола ам

گر گزد دلهای محزون را فصیحی ناله‌ام

Аз лаби аФсрдгонш дар нафас афсун кунам

از لب افسردگانش در نفس افسون کنم