Расед аз ҳазрати сиФои китобӣ

رسید از حضرت سیفا کتابی

Китобӣ на ки баҳрии пургуҳар буд

کتابی نه که بحری پرگهر بود

Китобӣ на ки пари моҳи осмонӣ

کتابی نه که پر ماه آسمانی

Ки дар вай ҳар шикани кқи қамар буд

که در وی هر شکن کق قمر بود

Паии арзи румузи ошноӣ

پی عرض رموز آشنایی

з ҳар ҳарфаши стрлоб дигар буд

ز هر حرفش سطرلاب دگر بود

Китобӣ на ҳумоюни фари ҳумое

کتابی نه همایون‌فر همایی

Ки анқои вафояши зери пар буд

که عنقای وفایش زیر پر بود

Назар бар пой ҳар ҳарфаш чу мисатон

نظر بر پای هر حرفش چو مستان

Фитодаи масти вази худ бехабар буд

فتاده مست وز خود بی‌خبر بود

Нёрстм ба поиш дида молида

نیارستم به پایش دیده مالید

зи бас дар ҳар мижаи ҷӯши назар буд

ز بس در هر مژه جوش نظر بود

Гулӣ бар шохсори лафзу маънӣ

گلی بر شاخسار لفظ و معنی

зи доғи синаи мо тозатар буд

ز داغ سینه ما تازه‌تر بود

Гумони барадам ки аз гулзори лутфи сет

گمان بردم که از گلزار لطف‌ست

Чу бўиидми зи гулзор дигар буд

چو بوییدم ز گلزار دگر بود

Ба хати анбарин дӯст ме монад

به خط عنبرین دوست می‌ماند

Чу дар ҷонаш кашидам нештар буд

چو در جانش کشیدم نیشتر بود

Ҳар он бодӣ каз он гулзор май ҷуст

هر آن بادی کز آن گلزار می‌جست

зи боди субҳдами густохтар буд

ز باد صبحدم گستاخ‌تر بود

Ба ҷони ақл яъне хоки поят

به جان عقل یعنی خاک پایت

Ки ҷон бе нури рояти мухтасар буд

که جان بی‌نور رایت مختصر بود

Ба хоки пои ғам яъне сари ман

به خاک پای غم یعنی سر من

Ки сар бе хоки пояти дардисар буд

که سر بی خاک پایت دردسر بود

Дар оташи хонаи фикрами казин беш

در آتش خانه فکرم کزین بیش

Ҳазорон шуъла бо реги шарар буд

هزاران شعله با ریگ شرر بود

зи даии моҳи фироқи афсаради чандон

ز دی ماه فراق افسرد چندان

Ки гӯйии табъи оташи сард ватар буд

که گویی طبع آتش سرد و تر بود

Азин оташ ки калакат бар ман ифшоанд

ازین آتش که کلکت بر من افشاند

Марои ҳам чашмаи чашма дар ҷигар буд

مرا هم چشمه چشمه در جگر بود

Вале ҳаргизи ҳавои ҷилваи густох

ولی هرگز هوای جلوه گستاخ

Накард онҷо ки ҳушатро гузар буд

نکرد آنجا که هوشت را گذر بود