Умрӣ будам чун шаби ғами номаи сиёҳ

عمری بودم چون شب غم نامه سیاه

То бӯ ки расм ба васли он ма ногоҳ

تا بو که رسم به وصل آن مه ناگاه

Акнӯн ки ба дида кард манзили он моҳ

اکنون که به دیده کرد منزل آن ماه

Ҳамчун мижа дар бурун дар монад нигоҳ

همچون مژه در برون در ماند نگاه