Маи даҳ чори пешат музмаҳил шуд

مهِ دَه چار پیشت مُضمَحِل شد

Суҳайл аз гӯшаи чашмат хаҷал шуд

سهیل از گوشه چشمت خجل شد

Чу умр рафта рафтӣ барнагаштӣ

چو عمر رفته رفتی برنگشتی

Ки Фоиз то қиёмат доғдл шуд

که فایز تا قیامت داغدل شد