Марои тан заврақасту нохудои дил

مرا تن زورق است و ناخدا دل

Дар ин заврақ буд фармонравои дил

در این زورق بود فرمانروا دل

Баради Фоиз ба соҳил ё шавад ғарқ

برد فایز به ساحل یا شود غرق

Надонам май баради моро куҷои дил

ندانم می برد ما را کجا دل