Фоир бо тазоҳур , риё , бикоргӣу тани парварӣ ба шиддат мухолиф бӯдау риёкорону тани парваронро сарзаниш мекардааст .

فایر با تظاهر، ریا، بیکارگی و تن پروری به شدت مخالف بوده و ریاکاران و تن پروران را سرزنش می کرده است.

Гуруҳе аз талаба дар « баради хӯн » ки дар замони Фоизи дорулълим кӯчакӣ бӯда фақат ба дарси хондану тани парварӣ ва хӯрду хоб мепардохтаанду бад-ӣни баҳона аз кору кӯшиши сар боз мезадаанд , ин танбалӣу тани парварӣ ва бе таваҷҷӯҳии онон ба кору кӯшиши нафрату хашми Фоизро ки ба забону сарфу наҳви арабии ҳам тасаллутӣ дошта нисбат ба онони барангехта ва сабаб мешавад ки ин қитъаи шеъри муламмаъро бсроид :

گروهی از طلبه در «برد خون» که در زمان فایز دارالعلم کوچکی بوده فقط به درس خواندن و تن پروری و خورد و خواب می پرداخته اند و بدین بهانه از کار و کوشش سر باز می زده اند، این تنبلی و تن پروری و بی توجهی آنان به کار و کوشش نفرت و خشم فایز را که به زبان و صرف و نحو عربی هم تسلطی داشته نسبت به آنان برانگیخته و سبب می شود که این قطعه شعر ملمع را بسراید: