Каҷи абрувон ки чеҳра ба метоб дода анд
جدا از کوی او شوقم گل و گلشن نمیداند
Аз рашк , хам ба қомат миҳроб дода анд
دلم ذوق تپیدن، دیدهام دیدن نمیداند
Каси ҷони зи захми ханҷари мижгон наме барад
نیارم گفت حال خویش پنداری درین کشور
Ин теғро ба заҳри нигаҳ об дода анд
کسی درد دل ناگفته فهمیدن نمیداند
Май мечакад зи нағмаи мутриб , чаҳ офатанд
گهی در دیده جا دارد، گهی در سینة تنگم
Ин соқён ки бода ба мизроб додаанд !
ولی آن خرمن گل جای در دامن نمیداند
Моро ки дар ғами ту каттон пӯш тоқатем
تو ای شاخ گل ایمن باش اگر در دامنم باشی
Гашти табассуми гул маҳтоб дода анд
که دستِ خوبه حسرت کرده، گل چیدن نمیداند
Дилро зи хори хори таманнои васли хеш
ادای کنج چشم از من کسی بهتر نمیفهمد
Хубони фиреби бистар санҷоб дода анд
زبان گوشة ابرو کسی چون من نمیداند
Кунҷи лаби пиёла ба бӯсӣ наме харанд
در آب دیده خواهد مرد یا در آتش سینه
Онон ки хат ба хӯн меноб дода анд
دل عاشق به مرگ خویشتن مردن نمیداند
Онон ки пай ба роҳи таваккул фишурда анд
به بویی قانعم فیّاض از گلزار وصل او
Аз дили буруни киришма асбоб дода анд
که این مور از ضعیفی دانه از خرمن نمیداند