Кӯи ғам ки ноларо ба асар ошно кунад

اسیران پرده از حال دل خود بر نمی‌گیرند

Алмосро ба доғи ҷигар ошно кунад

چو تب در پوست می‌سوزند لیکن در نمی‌گیرند

Моу фиреби гӯшаи чашмӣ ки аз фусун

برو پیمانه در خون زن که صافی مشربان عشق

Бегонаро ба ним назар ошно кунад

نمی تا در جگر باقی بود ساغر نمی‌گیرند

Нагузошт шарми дӯст ки дил бо ҳазор шавқ

فلک بر بیقراران آب می‌بندد نمی‌داند

Хунобаро ба дидатар ошно кунад

که این لب تشنگان کام خود از کوثر نمی‌گیرند

Шеван мукаррар аст бигӯед андалеб

به گوش عیش زن از داستان عمر حرفی چند

Ин нағмаро ба тарз дигар ошно кунад

که این افسانه را بار دگر از سر نمی‌گیرند

Тарсам ки рафтаи рафтаи ҳаводори зулфи ту

نگه‌دار آبروی خویش و از هر فتنه ایمن شو

Дасти ҳаваси туро ба камар ошно кунад

که گر عالم شود خشک، آب از گوهر نمی‌گیرند

То шарм ҳаст парда бегонагӣ баҷост

فلک گر خون من ریزد دلش جمعست میداند

Моро шароб бо ту магар ошно кунад

که خون شعله را تاوان ز خاکستر نمی‌گیرند

Файёзро чу теғ ба сар мезанад рақиб

چه طوفان جلوه دادی بر سر مژگان دگر فیّاض

Дастӣ ки аз ғами ту ба сар ошно кунад

که اهل عالم از دریا حسابی برنمی‌گیرند