Дар дили зи бас ба ишқи ту ғам ҳо шавад лазиз

ازین غیرت مرا آه از دل ناشاد می‌روید

Тарсам ба коми ман ғам дунё шавад лазиз

که در گلشن به یاد سرو او شمشاد می‌روید

Дар додаем тан ба ҷафоҳои рӯзгор

بیا در بیستون و صورت شیرین تماشا کن

Душман чу шуд ғаюр мудоро шавад лазиз

که حسن آنجا ز آب تیشة فرهاد می‌روید

Имрӯз май намояд агар сабри ногувор

خوشا بوم و بر کوی محبّت کز زمین آنجا

Ин шўрбо ба коми ту фардо шавад лазиз

همه جان حزین و خاطر ناشاد می‌روید

Лабро ба хандае намакин тар кун он қадар

بجان سختی دل از چنگ غمش نتوان به در بردن

Кин нимрси кабоби дил мо шавад лазиз

گیاه مهر او چون جوهر از فوولاد می‌روید

Бо ин ҳаваси фиреби нигоҳӣ ки мртрост

سری از طوق قمری تا برون کردم عجب دارم

Дар ком дил мабод таманно шавад лазиз

که در گلشن چرا سرو از زمین آزاد می‌روید!

Як он қадари зи пардаи буруни о ки шавқ ро

به دل هر گه خیال ناوک مژگان او کردم

Дар ҳасрати ту завқ тамошо шавад лазиз

به هر مو از تن من خنجر جلّاد می‌روید

Аз биксии зи суҳбати файёзи хўшдлим

وصال یار خواهی نازکی از سر بنه فیّاض

Тлхобаҳи гоҳ дар раҳ саҳро шавад лазиз

برو کاین سبزه از بوم و بر بیداد می‌روید