Ҳамин на лухти ҷигар дар даҳон ғам дорам

به کوی عشق در پیری چنان از پای افتادم

Ҳазор неъмати алвон ба хон ғам дорам

که تا روز قیامت برنخواهد خاست فریادم

Ба нози болаши ъушрат фурӯ наме ояд

چو من بی‌حاصلی آخر به کام عشق می‌آید

Сиррӣ ки баҳри ту бар остон ғам дорам

نبودی عشق، از بهر چه می‌کردند ایجادم

Маро расад ки кунам нозҳо ба шоҳиди айш

هوس را پایه بر کامست زان سست است دیوارش

Ки даст дар камари шоҳидон ғам дорам

چو عشقم پی به ناکامی است زان سخت است بنیادم

зи ӯҳдаи сифати ҳасан барнаме ояд

نزاکت پرور آغوش لطفم، آفتاب من

Забони ишқ ки ман дар даҳон ғам дорам

به یک تابش توان چون شبنم گل داد بر بادم

Маро чаҳ гӯна кунад айши сайди хеш ки ман

ز گمنامی برنجم گر وفا پر می‌برد نامم

Ҳазор захми намоёни нишон ғам дорам

به بیقدری بنازم گر جفا کم می‌کند یادم

Маро чаҳ гӯна кунад айши сайди хеш ки ман

غبار جبهه‌سایی نیست رخسار نیازم را

Ҳазор захми намоёни нишон ғам дорам

باین لب تشنگی‌ها نازپروردست شمشادم

Дамии зи ъушрат саргаштагӣ наёсоед

مرید عشق و پیر عقل اگر باشم عجب نبود

Чаҳ кавкабаст ки бар осмон ғам дорам

که خاک راه استرشاد و آبروی ارشادم

Дамӣ ки дида на бар ҷилва қадат бозаст

نشان نادادن کامست مقبولان این در را

Ҳазор қофилаи ҳасрати зиён ғам дорам

چه گویم شکر این طالع که نشنیدند فریادم

Магӯ ки фориғам аз айш дар ғамати ҳайҳот

مرادات دو عالم را دو عالم شکر می‌باید

Чаҳ мағзи айш ки дар устихон ғам дорам

به شکر نامرادی مختصر کردند اورادم

Ба айши олам агар пушти по занам саҳласт

وفا خاصیّتی دارد که بی‌خواهش نیازارد

Кунун ки дасти тараб дар миён ғам дорам

نرنجم نازنین من اگر کم می‌دهی دادم

Чунин ба чашм камам гӯи мубини замона ки ман

به حاصل دامن افشاندن رعونت بار می‌آرد

Аҷиби салтанатӣ дар ҷаҳон ғам дорам

به جرم اینکه چون گلبن نیم، چون سرو آزادم

Ҳамин на булбулу парвонаи реза хор мананд

به شکر تیره‌بختی گر زبان فرسایدم شاید

Ҳазор сӯхтаи ҷони миҳмон ғам дорам

ز بخت تیره آن خالم که بر رخسار ایجادم

Паранд нолаи шаб , парниёни оҳи саҳар

شکوه حسن می‌گوید که فرهادست پرویزم

Чаҳ ҷинсҳост ки ман дар дукон ғам дорам

غرور عشق می‌گوید که پرویزست فرهادم

Қатори ашки з ғмномаҳам параст ва ҳануз

قبول عشق را نازم که از مشکل‌پسندی‌ها

Ба зер ҳар мижаи сад достон ғам дорам

ز یاف آید جیاد عقل پیش طبع وقّادم

Чаҳ ғами зи гармии хуршеди ъшртсти маро

به مشتی دین و دل شاید مرا هم دسترس باشد

Ки чатри оҳ ба сари соябон ғам дорам

ولی این خانه آبادان نمی‌خواهند آبادم

зи хӯни дидаи ғалтида дар шикояти ҳиҷр

دل از میل طبایع وحشت اندیشست و دانسته

Ба ҳар диёри равони корвон ғам дорам

به الفت می‌فریبند آشنارویان اضدادم

Забони замзамаи айш гарчи нест маро

شبم فیّاض در رویا به فکر این غزل افکند

Вале ба ҳар сари мӯеи забон ғам дорам

روانش شاد بادا آنکه پیرم بود و استادم