Пой то сар ҳамаам дар ғамат андеша шудаст

پای تا سر همه ام در غمت اندیشه شدست

Задани теша бар ин кӯҳи маро пеша шудаст

زدن تیشه بر این کوه مرا پیشه شدست

Хоҳиши ман дигару ончии ту хоҳӣ дигараст

خواهش من دگر و آنچه تو خواهی دگرست

Нахли умеди марои ғайрати ту теша шудаст

نخل امید مرا غیرت تو تیشه شدست

Ҳар ниҳолӣ ки хаёли қаду болои ту гашт

هر نهالی که خیال قد و بالای تو گشت

Реша шуд бадал акнӯн ҳамаи дил реша шудаст

ریشهٔ شد بدل اکنون همه دل ریشه شدست

Дам бидам дар дилам аз ғуссаи ниҳолии корам

دم بدم در دلم از غصه نهالی کارم

Аз дарахти ғами ту боғи дилам беша шудаст

از درخت غم تو باغ دلم بیشه شدست

Беш азин тоби ҷафоӣ ту надорам ҷоно

بیش ازین تاب جفای تو ندارم جانا

Бас ки бгдохти саропои дилам шиша шудаст

بس که بگداخت سراپای دلم شیشه شدست

Муттасили микндш то ки дар орад аз пой

متصل میکندش تا که در آرد از پای

Ғами ҳиҷрони ту бунёди маро теша шудаст

غم هجران تو بنیاد مرا تیشه شدست

Нолаам мутрибу хӯни бодау чашмами соғар

ناله ام مطرب و خون باده و چشمم ساغر

Ёдтўи соқии ин базму дилам шиша шудаст

یادتو ساقی این بزم و دلم شیشه شدست

Гул сурхаст рахти ёшдаҳ аз май гулгун

گل سرخست رخت یاشده از می گلگون

ЗъФронисти рухам ё гул коФишаҳ шудаст

زعفرانیست رخم یا گل کافیشه شدست

Бас ки дар ҳасани саропои ту андеша намӯд

بس که در حسن سراپای تو اندیشه نمود

Пой то сари дил ҳайрат зада андеша шудаст

پای تا سر دل حیرت زده اندیشه شدست

Файз ҳар рӯзи бнзми ғазалии пардозад

فیض هر روز بنظم غزلی پردازد

Сифтани гавҳари мъниши магар пеша шудаст

سفتن گوهر معنیش مگر پیشه شدست