Ҳасанаши дарё ва ман сабуем

حسنش دریا و من سبویم

Ишқаши чўкон ва ман чаҳ гӯям

عشقش چوکان و من چه گویم

Ман қолабам ӯ маро чу ҷонаст

من قالبم او مرا چو جانست

ӯ оби равон ва ман чаҳ ҷӯям

او آب روان و من چه جویم

ӯ чун ноӣӣ ва ман чаҳ наем

او چون نائی و من چه نایم

Нолону ҳазин ва зор ӯем

نالان و حزین و زار اویم

ӯ аз лаби ман сухан сарояд

او از لب من سخن سراید

Ин нест ки тарҷумон ӯем

این نیست که ترجمان اویم

эй хоҷаи маро ҳақир машумор

ای خواجه مرا حقیر مشمار

Парвардаи даст лутф ӯем

پروردهٔ دست لطف اویم

Аз нек ба ҷуз накӯ наёяд

از نیک به جز نکو نیاید

Чун ӯ некӯаст ман накӯем

چون او نیکوست من نکویم

Чун пушт ман ӯст дар ҳамаи ҳол

چون پشت من اوست در همه حال

Бо ӯ пайваста рӯбарӯем

با او پیوسته روبرویم

Гоҳ аз шодӣ ғазал сароем

گاه از شادی غزل سرایم

Гоҳам аз ғам чу файз мӯем

گاهم از غم چو فیض مویم

Онро ки буд бкўӣ ӯ хок

آنرا که بود بکوی او خاک

Афтода ба чаҳ хок кӯем

افتاده به چه خاک کویم