Чора ҳо рафт зи дасти дили бечораи ман

چاره‌ها رفت ز دست دل بیچاره من

Ту биёи чораи ман шӯ ки тўӣии чораи ман

تو بیا چارهٔ من شو که توئی چاره من

Дар биёбони талаб бесар ва по ме гардад

در بیابان طلب بی‌سر و پا می‌گردد

Ки туро митлбди ин дили овораи ман

که تو را می‌طلبد این دل آوارهٔ من

Дар талаби пои нкшм дар раҳаш ар сар баравад

در طلب پا نکشم در رهش ار سر برود

То наёяд ба кафи он дилбари айёраи ман

تا نیاید به کف آن دلبر عیارهٔ من

Пухт дар бутаи савдоаши дили хоми тамаъ

پخت در بوتهٔ سوداش دل خام طمع

Сӯхт дар оташи ҳиҷраши ҷигари пораи ман

سوخت در آتش هجرش جگر پاره من

Ҷӯй гардӣда равон буд шарари гашт кунун

جوی گردیده روان بود شرر گشت کنون

Ба дар ва дашт зад оташи дил чу пораи ман

به در و دشت زد آتش دل چو پاره من

Шод ва хуррам хӯрд аз шаҳду шукри ширин тар

شاد و خرم خورد از شهد و شکر شیرین‌تر

Ҳар ғамӣ каз ту расад ин дили ғмхўораҳи ман

هر غمی کز تو رسد این دل غمخوارهٔ من

Гар ту сад бор бароне з дар худ дил ро

گر تو صد بار برانی ز در خود دل را

Бози сӯй ту гароед дили худ кораи ман

باز سوی تو گراید دل خود کارهٔ من

Пораҳои дили сад пора ба сад пора шавад

پاره‌های دل صد پاره به صد پاره شود

Гар ту як бори бгўӣии дили сад пораи ман

گر تو یک‌بار بگوئی دل صد پارهٔ من

Ҳар куҷо май кишӣш бар асарат ме ояд

هر کجا می‌کِشیش بر اثرت می‌آید

Сар ниҳодааст туро ин дили бечораи ман

سر نهاده است تو را این دل بیچارهٔ من

Ман на онам ки зи савдои ту дил бурдорам

من نه آنم که ز سودای تو دل بردارم

Ақли афсун чаҳ дамади биҳдаҳ дарбора ман

عقل افسون چه دمد بیهده درباره من

Май баради лаъли лабат дам бидам аз дасти маро

می‌برد لعل لبت دم بدم از دست مرا

намешавад соқии ман монеъи назораи ман

می‌شود ساقی من مانع نظاره من

То кӣ аз ғунчаи хомӯши ту дар ҳам бошам

تا کی از غنچه خاموش تو در هم باشم

эй хуши он дам ки ба дашном кунӣ чораи ман

ای خوش آن‌دم که به دشنام کنی چارهٔ من

Мехӯрам хӯни ҷигар дам бидам аз дасти ғамат

میخورم خون جگر دم به دم از دست غمت

Карда ху бо ғами ту ин дили хунхораи ман

کرده خو با غم تو این دل خونخوارهٔ من

Дили ман по накушуд аз дар майхона ба панд

دل من پا نکشد از در میخانه به پند

Носҳо даст бидор аз дил май хӯрдаи ман

ناصحا دست بدار از دل می خورده من

Сарнавишти дили ман риндӣ ва бе прўоӣист

سرنوشت دل من رندی و بی‌پروائیست

Тамаъи зуҳди мадор аз дили ин кораи ман

طمع زهد مدار از دل این کاره من

Ёди ҳақ чун накунӣ шоирят ояд файз

یاد حق چون نکنی شاعریت آید فیض

Бор бекор бикаш эй дили бекораи ман

بار بیکار بکش ای دل بیکارهٔ من