Ҳар сабзатар ки сар задаст аз дили хок

هر سبزه تر که سر زدست از دل خاک

Нӯки мижаи ист аз тҳсри намнок

نوک مژه ایست از تحسر نمناک

Гуё ки шудаи хоки асирони замин

گویا که شده خاک اسیران زمین

Гирёни зи ғамӣ ки дидаанд аз афлок

گریان ز غمی که دیده اند از افلاک