эй доўргитӣ ки буд шуҳраи офоқ

ای داورگیتی که بود شهرهٔ آفاق

Чун меҳри фалаки ҳарки ба ҳони меҳри туу рузад

چون مهر فلک هرکه به حان مهر تو و‌رزد

Дорад рухам аз хӯни ҷигари ранги тбрхўн

دارد رخم از خون جگر رنگ طبرخون

Бо онкӣ буд шеъри марои таъм тбр зад

با آنکه بود شعر مرا طعم طبر زد

Ин порсиёни рака ба сад байт ситудам

این پارسیان راکه به صد بیت ستودم

Мискини танам аз ҳиммати ин тайифа ларзад

مسکین تنم از همت این طایفه لرزد

Сад байт ки ҳар байташи арзад ба дусади малик

صد بیت که هر بیتش ارزد به دوصد ملک

Гуё бар эшон ба яке малик наярзад

گویا بر ایشان به یکی ملک نیرزد