Зоҳид , то чанд зарқу хўдкомии ту ?

زاهد، تا چند زرق و خودکامی تو؟

Доғаст саропои дилам аз хомии ту

داغ است سراپا دلم از خامی تو

Кӯи номаи аъмол ки зоҳир гардад

کو نامه اعمال که ظاهر گردد

Бадномии ошиқу накӯномии ту

بدنامی عاشق و نکونامی تو