Май хоҳу гул афшон кун , аз даҳр чаҳ май ҷӯӣ ?

مِی خواه و گُل‌افشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

Ин гуфт саҳаргаҳи гул , булбули ту чаҳ май гӯйӣ ?

این گفت سحرگه گُل «بلبل! تو چه می‌گویی؟»

Маснад ба гулистон бар , то шоҳиду соқӣ ро

مسند به گلستان بَر، تا شاهد و ساقی را

Лабгирӣу рухи бӯсӣ , май нӯшӣу гули бӯе

لب گیری و رخ بوسی، مِی نوشی و گُل بویی

Шамшод , хиромон кун воҳнг гулистон кун

شمشاد، خرامان کُن وآهنگِ گلستان کُن

То сарви биомузад , аз қади ту , дили ҷӯӣ

تا سرو بیآموزد از قدِّ تو، دل‌جویی

То ғунчаи хандонат , давлат ба ки хоҳад дод

تا غنچهٔ خندانت، دولت به که خواهد داد

эй шохи гули раъно , аз баҳр ки май рӯе ?

ای شاخِ گُلِ رعنا! از بهرِ که می‌رویی؟

Имрӯз ки бозорат , пурҷӯш харидор аст

امروز که بازارت، پرجوش خریدار است

Дарёбу бунаи ганҷӣ , аз мояи некуӣ

دریاب و بِنه گنجی از مایهٔ نیکویی

Чун шамъи нкўрўиӣ , дар раҳгузар бод аст

چون شمع، نکورویی در رهگذرِ باد است

Тараф ҳунарӣ барбанд , аз шамъи нкўрўиӣ

طرْفِ هنری بربند از شمعِ نکورویی

Он турра ки ҳар ҷаъдаш , сад нофаи чини арзад

آن طرِّه که هر جعدش، صد نافهٔ چین ارزد

Хуш будӣ агар будӣ , буияши зи хуши хуӣ

خوش بودی اگر بودی، بوییش ز خوش‌خویی

Ҳар мурғ ба дастоне , дар гулшан шоҳ омад

هر مُرغ به دستانی در گلشنِ شاه آمد

Булбул ба нўосозӣ , ҳофиз ба ғазали гӯйӣ

بلبل به نواسازی، حافظ به غزل‌گویی