Ҳиҷрат чу ба дасти ғуссаи бгзошти маро

هجرت چو به دست غصه بگذاشت مرا

Кам буд касе ки зиндаи пиндошти маро

کم بود کسی که زنده پنداشت مرا

Дар ҷон рамақӣ набӯд ва дар тани лекин

در جان رمقی نبود و در تن لیکن

Умеди рухи ту зинда медошт маро

امید رخ تو زنده می‌داشت مرا