Хокии зи замин ки атф домонат бирафт

خاکی ز زمین که عطف دامانت برُفت

Дар дидаи кашам ба ошкор ва ба наҳуфт

در دیده کشم به آشکار و به نهفت

Ин узр ки омадӣ куҷо хоҳам хост

این عذر که آمدی کجا خواهم خواست

Венаи лутф ки кардае куҷо донам гуфт

وین لطف که کرده‌ای کجا دانم گفت