эй соҳиби он ду зулфи кӯтоҳ

ای صاحب آن دو زلف کوتاه

Шаб пӯш манеҳ ту бар рухи моҳ

شب پوش منه تو بر رخ ماه

Манимоӣ ба офтоби рӯят

منمای به آفتاب رویت

Каз рашк мабод гум кунад роҳ

کز رشک مباد گم کند راه

Мангар ба ситора то ситора

منگر به ستاره تا ستاره

Аз ғам нашавад сияҳи саҳаргоҳ

از غم نشود سیه سحرگاه

Зини шарт ки гуфтамат бмгзр

زین شرط که گفتمت بمگذر

эй дӯст ба ҳақи неъмати шоҳ

ای دوست به حق نعمت شاه

Хоҳӣ ки нишот хотир ояд

خواهی که نشاط خاطر آید

Барбат бинавозу ҷом май хоҳ

بربط بنواز و جام می خواه

Хоҳӣ ки нафири брнёид

خواهی که نفیر برنیاید

Мхроми чунон миёни харгоҳ

مخرام چنان میان خرگاه