Гар бози биёям ба муроди хешат

گر باز بیایم به مراد خویشت

Ва иқболи расонад ба ман дарвешат

و اقبال رساند به من درویشت

Чун ҳасани ту як дам нагузорад пешам

چون حسن تو یک دم نگذارد پیشم

Чун бахт ба як сӯ нарӯм аз пешат

چون بخت به یک سو نروم از پیشت