зи паии бегонаи хуиро , ба умеди вафои уфтам

ز پی بیگانه خویی را، به امّید وفا افتم

Ба доми сад бало аз як нигоҳи ошнои уфтам

به دام صد بلا از یک نگاه آشنا افتم

Буд чун соя дар пои ту , ҳастӣ хоксорон ро

بود چون سایه در پای تو، هستی خاکساران را

Мабод он рӯз каз сарви сроФзозти ҷудои уфтам

مباد آن روز کز سرو سرافزازت جدا افتم